جمهوری ازبكستان در بخش مركزی آسیای میانه و بخش بزرگی از سرزمین‌های واقع در بین رودخانه‌های سیردریا و آمودریا قرار گرفته است. ازبكستان با پنج كشور قرقیزستان در شمال شرقی، قزاقستان در شمال و شمال غربی، تركمنستان در جنوب غربی، تاجیكستان در جنوب شرقی و افغانستان در جنوب هم‌مرز است. مساحت سرزمین ازبكستان ۴۴۷٬۴۰۰ کلیومتر مربع و طول آن از شمال تا جنوب 930 كیلومتر و از غرب تا شرق 1425 كیلیومتر است.

ازبكستان دارای طبیعتی رنگارنگ و زمینی ناهمار است. بعضی مناطق آن دارای كوهستان‌های بلند و رودخانه و دریاچه‌های فصلی و بعضی مناطق دیگر آن از بیابان‌ها و زمین‌های كم‌آب تشكیل یافته است. مناطق كوهستانی، تقریباً یك پنجم خاك ازبكستان را تشكیل می‌دهد و بلندترین نقطه آن در ازبكستان به 4643 متر می‌رسد. تعداد كل دریاچه‌های ازبكستان به حدود هشتاد می‌رسد كه اكثر آن‌ها را دریاچه‌های كوچك تشكیل می‌دهد. بزرگ‌ترین دریاچه ازبكستان «آرال» نام دارد كه بخش جنوبی آن به ازبكستان تعلق دارد.

ازبكستان پرجمعیت‌ترین كشور در میان جمهوری‌های آسیای میانه است و از لحاظ شمار جمعیت، سومین كشور بعد از روسیه و اوكراین قرار دارد. بنا به آمار سال 2004 جمعیت كشور به 26 میلیون نفر می‌رسد كه حدود 63 درصد آن در روستاها زندگی می‌كنند.

در سال 1924 به شوروی سابق ملحق شد و در سال 1991 از آن استقلال یافت. كشوری كم ارتفاع است كه فقط در مناطق جنوبی وشرقی، دارای ارتفاعات و كوههای مختلف می باشد. آب وهوای قاره ای وخشك، با زمستانهای كوتاه و ملایم، از ویژگیهای ازبكستان است. كوههای جنوبی این كشور، از جهت تولید برق و آبیاری زمینهای زیر كشت، اهمیت فراوانی دارند. این كشور، بزرگترین تولید كننده ماشین آلات و صنایع سنگین درآسیای میانه بوده، و به علت دارا بودن خاك حاصلخیز وچراگاههای فراوان، تولیدكننده كتان، گوشت و لبنیات نیز می باشد. ازبكستان، ذخایر معدنی و طبیعی مانند: زغال سنگ – نفت – آهن و گاز طبیعی دارد

کشوری کم ارتفاع است که فقط در مناطق جنوبی وشرقی، دارای ارتفاعات و کوههای مختلف می باشد. آب وهوای قاره ای وخشک، با زمستانهای کوتاه و ملایم، از ویژگیهای ازبکستان است. کوههای جنوبی این کشور، از جهت تولید برق و آبیاری زمینهای زیر کشت، اهمیت فراوانی دارند .غرب ازبکستان پست و عمدتا بیابانی است.

رودهای مهم: آمودریا ، کارادریا.

بلندترین نقطه: قله بانووکا 4488 متر

اقتصاد

این کشور، بزرگترین تولید کننده ماشین آلات و صنایع سنگین درآسیای میانه بوده، و به علت دارا بودن خاک حاصلخیز و چراگاههای فراوان تولید کنند کتان، گوشت و لبنیات نیز می باشد.ازبکستان یکی از بزرگترین تولید کنندگان پنبه در جهان است، ولی استفاده از آمو دریا و شاخه هایش برای آبیاری موجب کوچکتر شدن تدریجی دریاچه آرال شده است.

ازبکستان، ذخایر معدنی و طبیعی مانند: زغال سنگ ، نفت ، آهن و گاز طبیعی دارد، اقتصاد هنوز عمدتا در تملک دولت است از مرکز به برنامه ریزی میشود.

تاریخ معاصر

ازبکها تا قبل از تابع شدن خانهای بخارا و خیوه به تزار روسیه (طی 1868 تا 1873) تحت سلطه روسیه نرفتند.

پس از انقلاب روسیه، شورش باسمه چی(1918 تا 1922) در برابر حکومت شوروی مقاومت کردند، ولی خانها سرانجام سرنگون شدند (1920) و جمهوری شوروی برقرار شد (1923 تا 1924) ازبکستان هنگامی که مرزبندیهای آسیانه میانه شوروی تجدید سازمان یافت در 1924 ایجاد شد.

به دنبال کودتای فرجام کمونیستهای تندرو در مسکو (سپتامبر 1991) اعلام استقلال کرد و پس از انحلال شوروی (دسامبر 1991) از سوی جامعه بین المللی به رسمیت شناخته شد

نژاد

نژاد روس به فراوانی در این منطقه وجود دارد و نژاد ازبک هم همینطور، ولی هم اکنون در آنجا از نژادهای دیگر خیلی کم یافت می‌شود.

اتسویوکی اکابه، پژوهشگر آسیای میانه می‌نویسد: «در دوران باستان مردم آبادی‌نشین آسیای میانه ایرانی بودند. از سده ششم میلادی به بعد چند موج از گروه‌های کوچی ترک‌تبار به آبادی‌های منطقه رخنه کردند و از جمله در وادی فرغانه سکنی گزیدند که در پی آن، برخی از ایرانیان ویژگی‌های ترکی کسب کردند. ترک تباران در روستاها و شهرها ماندگار شدند. علی‌رغم روند تاریخی ترکی‌سازی منطقه شمار زیادی از مردم در محل‌های مختلف ایرانی باقی ماندند و تا به سده بیستم میلادی رسیدند.[۲]

در سدهٔ دهم میلادی، منطقهٔ کنونی ازبکستان جزیی از قلمرو سامانیان بود[۳]. منطقهٔ کنونی ازبکستان بعدها به ترتیب جزئی از حکومتهای غزنوی، سلجوقی، خوارزمشاهی ، مغول ، تیموری و ازبک شد. در سدهٔ نوزدهم میلادی ، غرب و شمال ازبکستان زیر سلطهٔ خانات خوارزم ، و جنوب ازبکستان جزئی از خانات بخارا بوده‌است. خانات بخارا و خوارزم در سال ۱۸۶۶ زیر سلطهٔ روسیه درآمدند. شیبانی‌ها به مدت ۴۰۰ سال در ازبکستان حکومت کردند.

پس از انقلاب اکتبر، در سال ۱۹۲۴ ، جمهوری ازبکستان (جزئی از اتحاد جماهیر شوروی) تشکیل شد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ، در سال ۱۹۹۱ ، ازبکستان به استقلال دست یافت. واژهٔ ازبکستان از دو بخش "ازبک" و "ستان" تشکیل شده است، که به معنای "سرزمین ازبک‌ها" است.

امارات متحده عربی نام کشوری عربی است در جنوب غربی قاره آسیا و در شرق شبه‌جزیره عربستان، در خاورمیانه و در بخش جنوبی خلیج فارس واقع شده‌است. براساس اطلاعات موجود در ۵۱ ـ ۵ ,۲۶ طول شرقی، و در ۲۲ ـ ۵ ,۲۶ درجه عرض شمالی از نصف‌النهار مبدأ واقع شده‌است. مساحت امارات متحده عربی به غیر از مساحت جزیره‌های تابعه در حدود ۷۷۷۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد.

وجه تسمیه

تسمیت این کشور بنام «امارات» از آنجاست که پس از تشکیل اتحادیه هفت امارت امیرنشین تأسیس شده‌است، امارات هفت‌گانهٔ که دولت امارات متحده عربی را تشکیل می‌دهند به شرح زیر است

محدودهٔ امارات متحده عربی

محدودهٔ امارات متحده عربی: از شمال وشمال غربی خلیج فارس ، از جنوب وجنوب غربی سلطنت عمان و عربستان سعودی ، از سمت مغرب به دولت قطر و عربستان سعودی ، واز سمت مشرق به دریای عمان و خلیج عمان و سلطنت عمان محدود می‌شود.

بنیادگذار امارات متحده عربی

موسس و بنیادگذار حکومت امارات متحده عربی شیخ زاید بن سلطان آلنهیان بوده که با همکاری شیخ راشد بن سعید آل مكتوم به تأسیس این اتحاد همت گماردند. اولین نخست وزیر در حکومت دولت اتحاد شیخ مکتوم بن راشد بود. پس از درگذشت مؤسس دولت اتحاد امارات، رئیس حکومت امارات در سال ۲۰۰۴ (میلادی) شیخ خلیفه بن زاید و نایب رئیس و نخست وزیر آن شیخ محمد بن راشد حاکم دبی هستند.

فرهنگ و دین

امارات با ریشه‌هایی که در فرهنگ اسلامی دارد، روابط قویی با سایر جهان عرب و جهان اسلام برقرار کرده است. دولت امارات عمدتا از طریق بنیاد فرهنگی ابوظبی، در صدد حفظ شکل های سنتی هنر و فرهنگ است. هر چند، تغییرات چشمگیری در زندگی اجتماعی صورت گرفته است، نگرش به زنان تغییر کرده است و ورزش های جدیدی در کنار شتر سواری سنتی کم کم رایج می‌شوند، همچون ورزش گلف، بیابان کهن دوبی و مسابقات گلف ابوظبی و گران ترین مسابقهٔ اسب دوانی جهان، جام جهانی دوبی، که هر سال در ماه مارس(اسفند-فروردین) برگزار می‌شود. [۱] در امارات، بر خلاف کشور همسایه اش عربستان، که سعی بر جلوگیری از رواج دین های دیگر دارد. کلیساهای بسیاری وجود دارد. به دلیل اینکه بسیاری از آسیایی ها، امارات را به عنوان وطن دوم خود پذیرفته اند، رستوران ها و مراکز فرهنگی آسیایی بسیاری در این کشور وجود دارد. همچنین تعداد کمی مرکز و مدرسهٔ اروپایی نیز وجود دارد.

شامل 7 منطقه: ابوظبی – عجمان – فجیره – دبی- شارجه - رأس الخیمه و ام القوین می باشد، كه در طول ساحل جنوبی خلیج فارس گسترده شده است و قسمت اعظم این كشو ر را در برگرفته، و فقط كوهستان هاجر در شبه جزیره « موسندام » از ارتفاعا ت مهم امارات عربی به شمار می رود. میانگین دمای هوا در تابستان به 40 درجه سانتی گراد می رسد. در سواحل این كشور، زراعت رایچ بوده، و میوه و سبزیجات ، كشت می شود. این كشو رذخایر نفتی فراوانی داشته و صادرات عمده آن از نفت و گاز طبیعی و صادرات مجدد تشكیل شده است.

دیدنی‌های ابوظبی

دهکده‌ی میراث ابوظبی 

دهکده‌ی آرام میراث ابوظبی، بعد از بازسازی به یکی از دیدنی‌ترین مکان‌های ابوظبی تبدیل شده است. با باغ‌های شاداب و فواره‌های فراوان، این‌جا محل مناسبی برای گذراندن صبح است؛ وقتی هنوز گرما و رطوبت زیاد نشده. 

در این دهکده، می‌توانید چشم‌اندازی از چگونگی زندگی مردم ابوظبی پیش از دوران نفت داشته باشید: کوچه‌های بازسازی شده، یک مسجد سنتی قدیمی و چادرهایی از موی بز و شتر. گارگاه‌هایی هم در آن‌جا برپاست که می‌توانید هنرمندان سفال‌گر، شیشه‌گر، مس‌گر و بافنده را تماشا کنید.

بنیاد فرهنگی

بنیاد فرهنگی ابوظبی، یک مرکز هنری و فرهنگی است که برنامه‌های تئاتر، موسیقی کلاسیک، باله، شعرخوانی ، موسیقی، نمایشگاه هنر و عکاسی و پخش فیلم‌های سینمایی جهانی است. این موسسه در مرکز شهر و در ساختمان اسلامی مدرن قرار گرفته که گنبدهای زیبا و راهروهای کاشی‌کاری شده‌اش، با طرح‌های چشم‌نوازی تزیین شده‌اند. 

کاخ امارات

برخلاف برج العرب دبی، نیازی نیست که برای تماشای معماری بی‌نظیر این هتل، در آن اتاق داشته باشید.

قصر الحصن

این کاخ باشکوه سفید رنگ که در سال ١٧٦١ ساخته شده، زمانی محل اقامت خانواده‌ی سلطنتیالنهیان بوده و امروزه، یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های ابوظبی به شمار می‌رود. این کاخ به طور رسمی برای بازدید عموم باز نیست و اگر مایل به تماشای آن هستید، باید از تورهای موسسه‌ی فرهنگی استفاده کنید.

مرکز هنرهای دستی زنان

اگر به صنایع‌دستی علاقه‌ دارید، حتماً سری به این مرکز فرهنگی که در ساختمان اتحادیه‌ی بانوان قرار دارد زده و از نمایشگاه بافندگی‌ سنتی، لباس‌های محلی، منسوجات، و صنایع‌دستی دیدن کنید.

جشنواره‌ها و رویدادها در دبی

جغرافیای کشور افغانستان
نواحی کوهستانی مرکزی که هندوکش بر آن مشرف است، بیش از 4/3 کشور را در بر دارد و دارای چندین قله با بیش از 6400 متر ارتفاع است. در شمال این کوهها جلگه‌هایی هست که منطقه کشاورزی و دامداری مهمی به حساب می‌آید، در حالیکه جنوب غربی کشور کویری و نیمه کویری است.  رودهای مهم: هیرمند، آمودریا.  بلندترین قله: نشا، 7499 متر.  آب و هوا: ناحیه کوهستانی مرکزی زمستانهای بسیار سرد و تابستانهای کوتاه و خشکی دارد، در حالی که نواحی کویری زمستانی سرد و تابستانی داغ دارد. به غیر از برخی مناطق کوهستانی آب و هوا خشک است. 
شهرهای مهم: قندهار ،هرات،مزار شریف ،قندوز ،چاریکار 
مساحت: 647,500 کیلومتر مربع 
مختصات جغرافیایی: 33 درجه شمالی و 65 درجه شرقی 

حکومت
در قانون اساسی تشکیل مجمع ملی با دو مجلس که با رأی تمام افراد بالغ انتخاب می‌شود، پیش بینی شده است. لویه جرگه 0هیأت عالی حکومتی) متشکل از مجمع ملی و کابینه و نمایندگان محلی، قضایی و طوایف. لویه جرگه رئیس جمهور انتخاب می‌کند، رئیس جمهور نخست وزیر را انتصاب می‌کند و وی را نیز شورای وزیران را انتصاب می‌کند. در 1999 دولت موقتی تشکیل شد. گروهبندی‌های مختلف سیاسی فعال هستند،  ولی در حال حاضر احزاب سیاسی درون چارچوب قابل تشخیصی فعالیت نمی‌کنند.

عضویت: سازمان ملل متحد

تاریخ معاصر
افغانستان استقلالش را پس از 3 جنگ با بریتانیا در 1921 بدست آورد. سپس دوره ناآرامی را به دنبال داشت تا زمانی که سلطنت با ثبات تری در 1933 برقرار شد. وقوع کودتایی در 1973 نظام پزشکی را برانداخت. انقلاب ثور 1978 موجب ایجاد رابطه نزدیکی با شوروی شد ولی تجاوز شوروی (1979) منجر به جنگ داخلی گشت. در 1989 شوروی ها از افغانستان خارج شدند و شهرها را در دست دولت و باقی کشور را در کنترل چریک های مسلمانان بنیادگرا رها کردند. در 1999 بنیادگرایان کابل را تسخیر کردند و دولت موقتی تشکیل دادند ولی نبرد جناحها – که عمدتا قومی است- ادامه دارد.

دفاع
کل نیروهای مسلح: 000/40 (تخمین 1991). خدمات سربازی: 4 سال.

آموزش
میزان باسوادی: 4/29 % (تخمین 1990). سنین تحصیل اجباری: (فرزند ) 7 تا 15 سال. تعداد دانشگاه: 4.

اقتصاد
کشاورزان و گله داران بیش از 60% نیروی کار را تشکیل می‌دهند. بیشتر زمین قابل استفاده مرتفع است و عمدتا گوسفند در آن پرورش می‌دهند ولی غلات به ویژه گندم و ذرت از محصولات مهم زمینهای کشاورزی است. صادرات عمده شامل میوه‌های تازه و خشک، پشم و پنبه است. گاز طبیعی که در جلگه‌های شمالی یافت می‌گردد، نیز صادر می‌شود. توسعه اقتصادی را جنگ داخلی متوقف کرده است و بیشتر زیر بنای کشور لطمه دیده است.

افغانستان با نام رسمی جمهوری اسلامی افغانستان (پشتو : د افغانستان اسلامی جمهوریت) کشوری در آسیای میانه است که حدفاصل آسیای میانه، جنوب باختر آسیا و خاورمیانه می‌باشد و پایتخت آن کابل است. همسایگان افغانستان، پاکستان در جنوب و خاور (شرق)؛ ایران در باختر (غرب)؛ تاجیکستان و ازبکستان و ترکمنستان در شمال؛ و چین در شمال خاوری هستند. افغانستان یک کشور محاط در خشکی است، ولی در گذشته به خاطر راه ابریشم، کاروان‌های بازرگانی فراوانی از این کشور گذر می‌کردند. همچنین افغانستان کشوری با تاریخ و فرهنگ کهن و پربار است، که دانشمندان و شاعران گرانقدری را به جهانیان عرضه کرده است.

نام

واژهٔ افغانستان از دو بخش «افغان» و «ستان» تشکیل شده‌است. واژهٔ افغان برابر با معنای قوم پشتون بوده‌است و پسوند ستان در زبان‌های منطقه به معنای جای یا سرزمین است. واژهٔ افغانستان به عنوان نام یک کشور در سال ۱۳۰۲ هجری خورشیدی (۱۹۲۳) و در قانون اساسی امان‌الله شاه به تصویب رسید.[۱] واژهٔ افغان در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴) و در قانون اساسی تصویبی محمد ظاهرشاه با تعریفی تازه و به معنی همهٔ افراد شهروند کشور افغانستان به‌کار رفت. با این حال هنوز بیشتر فارسی‌زبانان افغانستان، واژهٔ افغان را به معنی مردم پشتون به کار می‌برند.

جغرافیای طبیعی

* موقعیت: در میان جنوب آسیا و آسیای میانه و خاورمیانه
* مختصات جغرافیایی: میان ۶۰ تا ۷۵ درجه خاوری و میان ۲۹ تا ۳۸ درجه شمالی
* پهناوری: پهناوری افغانستان ۶۵۲٬۰۹۰ کیلومتر مربع است. (چهل و یکم در جهان و یازدهم در قاره آسیا).


مرزها
نقشه ناهمواری‌های افغانستان

* کل: ۵۵۲۹ کیلومتر
o ایران (باختر): ۹۳۶ کیلومتر
o ترکمنستان (شمال): ۷۴۴ کیلومتر
o ازبکستان (شمال): ۱۳۷ کیلومتر
o تاجیکستان (شمال): ۱۲۰۶ کیلومتر
o چین (شمال خاور): ۷۶ کیلومتر
o کشمیر (جنوب خاور): ؟ کیلومتر
o پاکستان (جنوب): ۲٬۴۳۰ کیلومت

بلندی ها
کوه کوتل سالنگ در شمال افغانستان

کشور افغانستان،همچون اغلب کشورهای آسیای میانه محصور در کوهستان‌ها و خشکی‌ها است. بیشتر مناطق این کشور کوهستانی است اما در جنوب و جنوب باختری، مناطق پستی نیز وجود دارد.

* بلندترین نقطه: قله نوشاخ به بلندی ۷٬۴۸۵ متر از سطح دریا
* پست‌ترین نقطه: رود آمودریا به بلندی ۲۵۸ متر از سطح دریا

منابع طبیعی

از منابع طبیعی کشور می‌توان به گاز طبیعی، نفت، زغال سنگ، مس، کرومیت، طلق (نوعی کانی شفاف به رنگ‌های سفید و سبز و خاکستری)، سولفات باریم، گوگرد، سرب، روی، آهن، نمک طعام و سنگ‌های قیمتی، اورانیوم و... اشاره کرد.
محیط زیست
جنگلی در خاور افغانستان

قطع درختان جنگلی توسط قاچاقچیان و انتقال چوب این درختان به کشورهای همسایه و عمدتاً پاکستان باعث نابودی بیش از ۷۰ درصد جنگل‌های این کشور تا سال ۲۰۰۹ شد.[۳]

شاید مهم‌ترین مشکل زیست‌محیطی افغانستان خطر نابودی جانورانی مانند پلنگ برفی، بزهای کوهی، سمور، غزال‌های وحشی، قوچ و... باشد. این حیوانات بیشتر برای استفاده از پوست‌شان کشته می‌شوند.[۴]

از شاخص‌ترین محدودیت‌های زیست‌محیطی این کشور می‌توان به محدویت در دسترسی به منابع آب (مصرف کشاورزی و آشامیدنی)، چرای بیش از حد دام، آلودگی هوا و آب، عدم دسترسی به آب‌های آزاد و... اشاره کرد. تقریباً در افغانستان سامانهٔ دفع زباله به روش مدرن وجود ندارد.
پیشامدهای طبیعی

از پیشامدهای طبیعی معمول این کشور می‌توان به زمین‌لرزه های فراوان (در میان کوه‌های هندوکش)، سیل و خشکسالی اشاره کرد.

جغرافیای کشور عربستان
بیش از 95% مساحت این کشور بیابانی است ، از جمله صحرای ربع الخالی که بزرگترین زمین پوشیده از شن در جهان است . انتهای فلات عربی در غرب شیب تندی است که بر فراز جلگه در ساحل دریای سرخ قرار دارد . رودهای مهم : هیچ رودی که پیوسته در جریان باشد وجود ندارد .  بلندترین نقطه : جبل رزیخ ، 3658 متر . آب و هوا : این کشور بسیار گرم است و دما تا 54 درجه‌ی سانتیگراد می رسد . میانگین بارندگی 100 میلی متر است ، ولی در بسیاری از مناطق این میزان بسیار کمتر است و امکان دارد که طی سالها بارانی نبارد . 
شهرهای مهم: مکه, مدینه, طائف, بریده, ابها 
مساحت: 1,960,582کیلومتر مربع 
خط ساحلی: 2,640کیلومتر 
مختصات جغرافیایی: 25 درجه شمالی و 45 درجه شرقی

حکومت
حکومت عربستان سعودی سلطنت مطلقه است و هیچ نهاد سیاسی رسمی یا حزبی وجود ندارد . پادشاه – که لقب رسمی اش به عربی «‌متولی دو مسجد مقدس» است – شورای وزیران را انتصاب می کند . در آوریل 1990 اعلام شد که مجمعی مشورتی با 80 عضو انتصاب خواهد گشت . 
عضویت: سازمان ملل متحد ، اتحادیه‌ی عرب ، سازمان کشورهای صادر کننده‌ی نفت ، شورای همکاری خلیج فارس

تاریخ معاصر
در قرن بیستم وهابیون – یک فرقه‌ی اسلام سنی – بخش اعظم عربستان را تحت حکومت ابن سعود (1882 تا 1953) متحد ساختند . در 1902 ابن سعود ریاض را تصرف کرد و در 1906 رقبای خود را برای کنترل مرکز عربستان (نجد) شکست داد . بین 1912 تا 1927 وی شرق جنوب غرب (عسیر) و حجاز (منطقه‌ی پیرامون مکه) را نیز ضمیمه کرد . در 1932 این سرزمینها به پادشاهی عربستان سعودی تبدیل شد. هر چند این کشور طرفدار غرب بوده است ، ولی پس از جنگ 1973 اعراب و اسرائیل ، عربستان سعودی با کاهش تولید نفت بر امریکا فشار آورد تا اسرائیل را به عقب نشینی از سرزمینهای اشغالی وادارد . عربستان سعودی از مشکلات ناشی از بنیادگرایی مذهبی و رقابت بین اسلام سنی و شیعه مصون نبوده است . در 1980 عربستان سعودی خود را موظف به حمایت از عراق در جنگ آن کشور با ایران شیعه دانست . عربستان سعودی متأثر از انقلاب ایران و جنگ خلیج فارس ، پیمان دفاعی « شورای همکاری خلیج فارس» ، را با امارت نشینهای همسایه اش تشکیل داد . این کشور به دنبال تهاجم عراق به کویت (اوت 1990) مورد تهدید قرار گرفت ، و در ائتلاف بر ضد صدام حسین در جنگ دوم خلیج فارس (1991) نقش عمده ای ایفاء کرد .

دفاع
کل نیروهای مسلح : 76.500 (1991)‌به علاوه‌ی 35.000 گارد ملی و 20.000 مشمول قبیله ای . خدمت سربازی : ندارد .

آموزش
میزان با سوادی : 4/62% (تخمین 1980) . سنین تحصیل اجباری : تحصیل رایگان است ولی اجباری نیست . تعداد دانشگاه : 7.

اقتصاد
توسعه‌ی فراوان عربستان سعودی و رونق کنونی آن تقریباً به طور کامل بر اساس استخراج ذخایر عظیم نفت و گاز طبیعی استوار است . صنایع شامل پالایش نفت ، پتروشیمی و کود سازی است . این کشور منافع عمده‌ی بانکی و تجارتی را توسعه داده است . کمتر از 1% ، زمین قابل کشت دارد

پادشاهی عربستان سعودی یکی از کشورهای غرب قاره آسیاست. این کشور در شبه‌جزیره عربستان واقع شده و از شمال با عراق و اردن و کویت و از سوی خاور با امارات متحده عربی و قطر و خلیج فارس و در جنوب شرقی با عمان و از سوی جنوب با یمن هم‌مرز است. جایگاه‌های مهم دینی مسلمانان همچون کعبه و مسجد پیامبر اسلام در این کشور واقع شده‌است.

تاریخچه

عربستان احتمالاً محل اولیه زندگی سامی‌ها بوده است , که از چهار هزار سال قبل از میلاد مسیح به بین النهرین و فلسطین مهاجرت نمودند و بعدا به آشوری ها , بابلی ها , کنعانی‌ها و آموری‌ها معروف شدند.

دوران باستان – در هزار سال اول قبل از میلاد – حکومت منائیان در منطقة عسیر و در جنوب حجاز در طول ساحل دریای سرخ برقرار شده بود . در قرن اول قبل از میلاد , منائیان از مرکز تجارت خود در ددان (الاولی) دست کشیدند . منائیان یک مرکز تجاری در قسمت شمال مدائن تأسیس نمودند . در قسمت شرقی کشور دیلمون قرار داشت که ظاهراً یک مرکز سیاسی – فرهنگی واقع در کرانة خلیج فارس بود. برخی این محل را همان جزیره بحرین دانسته‌اند اگرچه بخش‌هایی از قطعه اصلی نیز جز ء آن بوده‌است و با قسمت‌های داخلی سرزمین که اکنون عربستان سعودی نامیده می‌شود روابط تجاری داشته‌است.

اسکندر مقدونی قبل از مرگ نابهنگام خود در سال ۳۲۳ قصد داشت عربستان را تصرف نماید . و بعد از مدتی حاکمان بطالسه مصر تا حدودی بر ینبع سلطه یافتند . ولی نبطیان مانع از سلطة آنها شدند. سپس کشور در معرض مبارزات سلطه طلبانه حبشی‌ها و پارسها قرار گرفت . در قرن پنجم بعد از میلاد, مکه از نظر اهمیت جایگزین شهر پترای در دورة نبطیان شده بود.

اعراب قبل از اسلام یک زندگی بدوی داشتند و قبائل عرب که برای امرار معاش به چوپانی وابسته بودند در جستجوی آب و چراگاه از جائی به جائی کوچ می‌کردند. کمبود آب و چراگاه موجب بروز رقابت و در نهایت جنگ و درگیری بین قبائل می‌گردید . برحسب فرمایش قرآن کریم این سرزمین از زمان بنا شدن خانه خدا بوسیله حضرت ابراهیم مورد توجه خداپرستان بوده‌است . در دوران بت پرستی نیز بتهای بزرگ در آن نگهداری می‌شده. با ظهور محمد ، عربستان مرکز پایه گذاری تمدنی وسیع اسلامی شد.در زمان زندگی محمد اولین نظام سیاسی و اجتماعی پیشرفته برقرار شد. دین اسلام طی حیات او تقریبا درتمام عربستان رواج یافت. پس از مرگ محمد ، دوره خلفای راشدین (ابوبکر ، عمر ، عثمان و علی) آغاز شد . و در زمان خلفای راشدین حکومتی همراه با قوانین و مقررات بوجود آمده بود, که رونق آن در سراسر جهان شهرت یافت , نفوذ این حکومت بواسطه برخورداری از عدالت, صلح و مساوات به شرق و غرب نیز رسید.

حکومت عربستان سعودی در سال ۱۷۵۰ به وسیله محمد بن سعود پایه‌ریزی شد. پس از وی عبدالعزیز بن سعود با پشتیبانی شیخ محمد بن عبدالوهاب شهر ریاض را به تصرف درآورد. در عهد عبدالعزیز، عسیر ، تهامه ، حجاز ، عمان ، احساء، قطیف ، زیاره ، بحرین ، وادی الدّواسر خرج ، محمل وشم ، سُدَیر قصیم ، شمّر ، مجمعه، منیح ، بیشه ، رنیّه ، و ترابه تحت تصرّف وهابیان درآمد. سعود بن عبدالعزیز ، فتوحات وهابیان را در شبه جزیره تا خلیج فارس ادامه داد. در زمان ابراهیم بن سعود عربستان از مصر شکست خورد و طوسون پاشا فرمانده سپاه، مکّه را فتح کرد اما نتوانست در مدینه پیشروی کند و به قاهره بازگشت . پس از طوسون پاشا ، برادرش ، ابراهیم پاشا نجد را تصرّف کرد، خود را به درعیّه رسانده ، پایتخت آل سعود را به محاصره درآورد و مقاومت وهابیان را بار دیگر در هم شکست . دوران حکومت عبدالله بن سعود ، اوج نفوذ فرهنگ اروپا در عربستان بود تا این که عبدالله بن سعود شکست خورده ، به دستور ابراهیم پاشا ، محکوم به اعدام شد.

اولین تلاش در زمینهٔ برپایی مجدّد حکومت آل سعود توسط مشاری بن سعود بود . پس از وی ترکی بن عبدالله ریاض را تصرف کرد . فیصل بن ترکی تشکیل حکومت دوم آل سعود را اعلام نمود . خالد بن سعود به حکومت نجد منصوب شد امّا اعراب بر وی شوریده ، او را از ریاض بیرون کردند . در دوران حکومت عبدالله بن ثنیان مصر ارتش خود را از عربستان فراخواند. عبدالله بن فیصل با همدستی قبیلهٔ عجمان و سعود، به منطقه احساء حمله کرد.سعود بن فیصل قطیف را دوباره به فتوحات سعودی افزود . عبدالرحمن بن فیصل به درگگیری با حکومت آل رشید پرداخت و سرانجام از آن‌ها شکست خورد و دولت دوم سعودی نیز از بین رفت.

دولت سوم سعودی را عبدالعزیز بن عبدالرحمن بنیان نهاد . پس از مرگ عبدالعزیز ، سه پسر دیگرش با نام‌های ملک فیصل و ملک خالد و ملک عبدالله در چند دوره به حکومت رسیدند . با مرگ خالد ، برادرش فهد ، به طور رسمی پادشاه عربستان شد و لقب خادم الحرمین الشریفین را برای خود برگزید . وی برای ترویج آیین وهابیت کوشش بسیار نمود و روابط و مناسبات سیاسی با غرب برقرار کرد. با مرگ فهد، برادرش عبدالله بن عبدالعزیز به پادشاهی عربستان برگزیده شد.

جغرافیای عربستان و شبه جزیره عربستان
عربستان کشوری است که در شبه جزیره عربستان در جنوب غربی آسیا قرار دارد. این مملکت؛000/240/2 کیلومتر مربع مساحت سیزدهمین کشور جهان محسوب می شود.
عربستان از جنوب با کشور یمن، از شرق با عمان و امارات متحده عربی، از شمال، عراق و اردن و از سمت غرب با دریای سرخ همسایه است.
بلندترین قلّه آن در رشته کوههای غربی، 3120 متر ارتفاع دارد و “ رأس الصبح“ نامیده می شود.

همانطور که ذکر شد این کشور در شبه جزیره عربستان جای دارد و 80% آنرا گرفته است. شبه جزیره عربستان با 000/000/3 کیلومتر مربع، وسیعترین شبه جزیره جهان محسوب می شود و از سه طرف، دریاهای سرخ، دریای عرب (درجنوب)، خلیج عدن، دریای عمان و خلیج فارس و مدیترانه احاطه شده است.

حداکثر طول شبه جزیره 2500 کیلومتر و حداکثر عرض آن ما بین دریای سرخ و خلیج فارس 1000 کیلومتر می باشد. جغرافیدانان شبه جزیره عربستان یا جزیرة العرب را به شش قسمت تقسیم کرده اند :

1- تهامه: به قسمت غربی کوههای سراة که از شمال به جنوب جزیرة العرب به موازات دریای سرخ کشیده شده، تهامه گفته می شود. از آن رو تهامه گفته اند که حرارت آن زیاد و باد آن کم است. مکّه و نیمی از مدینه را جزو تهامه دانسته اند.

2- حجاز: به قسمت شرقی کوههای سراة و حد فاصل بین ارتفاعات نجد و شرق تهامه گفته شده که به شمال یمن منتهی می شود. حجاز از “حَجَزَ “ به معنای مانع است، چون بین تهامه و نجد مانع ایجاد کرده، آن را حجاز گفته اند. شهر طائف و نیمی از مدینه در حجاز قرار دارد.

3- نجد: ناحیه ای است مرتفع که پس از حجاز و میان یمن، صحرای سماده، عروض و عراق واقع بوده و چون از سایر نواحی مرتفع تر است آن را نجد نامیده اند. نجد قسمت مرکزی عربستان را تشکیل می دهد و ریاض پایتخت این کشور در آن قرار دارد.

4- عین: در جنوب حجاز و نجد، یعنی در منتهی الیه جنوب غربی شبه جزیره واقع و از حاصلخیز ترین نقاط شبه جزیره به شمار می رود. این منطقه از سمت شرق با حَضرَ موت و دریای عمان همسایه است.

5- عروض: شامل “ یمامه، عمان، بحرین و اصاء“ است. از این روز “ عروض“ نامیده اند که میان نجد، یمن و عراق، فاصله ایجاد کرده است.

6- حضرموت و المهره: ناحیه وسیعی در شرق عدن و در کناره دریاست که صحرای “ احقاف“ در مجاورت آن بوده است. گویند حضرت هود در این منطقه به خاک سپرده شده است.

بیابانها و صحراهای شبه جزیره عربستان
1- بادیه اشام: در شمال شبه جزیره قرار گرفته است.

2- صحرای نَفود: صحرایست وسیع، شنهای نرم و سرخ که وسعت آن به هفتاد هزار کیلومتر مربع می رسد. این صحرا بین “ جوف، جبل شَمَّر و نجد“ قرار دارد.

3- صحرای الدَّهناء: این صحرا از شمال شرقی به جنوب شرقی عربستان امتداد دارد و در شمال حضرموت، میان الربع الخالی و نفود واقع به صحرای سرخ نیز معروف است. کویری بی کران و بسیار صعب العبور که پای هیچ کس به آن رسیده است.

4-الربع الخالی در قسمت جنوب شرقی شبه جزیره، کویر بسیار وسیعی به نام “ الربع الخالی“ وجود دارد که تمام قسمت جنوب و جنوبی عربستان را به استثنای سواحل عمان قرار گرفته است. وسعت این صحرا به “پانصد هزار کیلومتر مربع“ می رسد و از بزرگترین صحراهای شنی جهان است.

5- صحرای احقاف: به صحراهای واقع در شمال شرقی “ حضرموت“ در شرق یمن و “دهنای جنوبی“ گفته می شود. گویند حادثة تاریخی سورة احقاف یعنی هلاکت قوم عاد در این منطقه رخ داده است.

تمدن و ادیان عربستان
قسمتی از عربستان که به عربستان سعید یا خوشبخت (arabia Eelix) معروف است، از متمدن ترین قسمتهای جزیرة العرب و حتی جهان محسوب می شود که از هزاره اول قبل از میلاد دارای تمدن با شکوهی بوده است.

عربستان سعید در منتهی الیه جنوب شبه جزیره قرار دارد و دارای موقعیتی مثلثی شکل است که با کشیدن خطی فرضی از جیزان (در ساحل دریای سرخ و عرب) به حضر موت (کنار دریای عرب در شرق) ایجاد می شود. دراین قسمت دولتهای معینیان، قَتَبان، سبا (که در قرآن از آن یاد شده است)، حضرموت، حمیریان و حبشیان یکی پس از دیگری به حکومت رسیده و آخرین دولت آن مقارن ظهوراسلام “دیلمیان“ دست نشاندة دولت ساسانی ایران بودند.

قسمتهای دیگر شبه جزیره عربستان که از حیث تاریخی عربستان صخره ای و عربستان صحرایی مشهورند، چنین تمدنهایی نداشته اند در شبه جزیره عربستان اعراب مختلفی زندگی می کردند که بنا بر محل اقامت و تاریخشان به اعراب مستعربه، اعراب عاربه، اهل وبر، اهل مَدَر تقسیم می شوند.

در شبه جزیره عربستان ادیان مختلفی مورد پرستش بود مانند: پرستش ارواح و مظاهر طبیعت، دین یهود، مسیحیت، زرتشتی گری، بت پرستی. حنفا (پیرو دین ابراهیم بودن). بیشتر از همه ادیان در قبل از اسلام بت پرستی دراین منطقه رواج داشت.
فرهنگ مردم عربستان در مقایسه، با ملل دیگر بسیار پایین بود و افراد باسواد آن انگشت شمار بودند.


بندرهای عربستان

عربستان دارای چندین بندر مهم نیز هست :
1- بندر جَدّه 2- بندر ظهران 3- یَنبُع 4- حقل 5- جیزان 6- دمام 7- رأس تنوره 8- سعود 9- قطیف 10- جبیل 11- عقیر.

ارمنستان با نام رسمی جمهوری ارمنستان کشوری در قفقاز جنوبی به پایتختی ایروان است. ارمنستان در قفقاز جنوبی (ماورای قفقاز) در میان دریای سیاه و دریای خزر قرار دارد که مرز میان آسیا و اروپا محسوب می‌شو د. همسایگان ارمنستان در غرب ترکیه، در شمال گرجستان، در شرق جمهوری آذربایجان، و در جنوب ایران و جمهوری خودگردان نخجوان (جزئی از جمهوری آذربایجان) می‌باشند.

جغرافیا

ارمنستان کشوری کوهستانی و پرباران است و نیز یک کشور محاط در خشکی است. بزرگ‌ترین دریاچه این کشور دریاچه سوان است که آب شیرین دارد و پهنه نسبتاً بزرگی از بخش میانی کشور را پوشانده‌است. پهناوری ارمنستان ۲۹٬۸۰۰ کیلومتر مربع (۱۴۲ام در جهان) است و حدود ۳٬۲۰۰٬۰۰۰ تن جمعیت دارد. مردم ارمنی پیرو آیین مسیحیت هستند.


فرهنگ ارمنستان از ایران تاثیر زیادی پذیرفته‌است، چرا که ارمنستان مدتهای زیادی جزئی از ایران بوده‌است. در سال ۱۲۰۶ هجری خورشیدی (۱۸۲۷میلادی) در زمان فتحعلی شاه قاجار، سپاه ایران از روسیه تزاری شکست خورد و سپس در پی پیمان نامه ترکمانچای، ارمنستان رسما از ایران جدا شد و به خاک روسیه پیوست. ارمنستان در سال ۱۳۷۰ از شوروی استقلال یافت. ارمنستان اکنون روابط خوبی با ایران به ویژه در امور فرهنگی و اقتصادی و انرژِی دارد.


زبان ارمنی، زبان رسمی کشور ارمنستان است


تاریخ

نوشتار اصلی: تاریخ ارمنستان

ارمنستان پیش از سال ۱۴۵۴ یک پادشاهی توانگر با فرهنگی پرمایه بود که در برهه‌ای از زمان همه سرزمینهای میان دریای سیاه و خزر را در بر می‌گرفت. در سال ۳۰۱، ارمنستان نخستین کشوری بود که مسیحیت را دین رسمی کشور برگزید (دوازده سال پیش از روم)..[نیازمند منبع]

ارمنستان مدتهای زیادی جزئی از ایران بوده‌است. در دور دوم جنگهای ایران و روسیه تزاری در سال ۱۲۰۶ هجری خورشیدی (۱۸۲۷ میلادی) که زمان فتحعلی شاه قاجار رخ داد، سپاه ایران به فرماندهی عباس میرزا از ارتش روسیه به فرماندهی پاسکویچ شکست خورد. سپس در پی پیمان نامه ترکمانچای، ارمنستان رسما از ایران جدا شد و به خاک روسیه پیوست.

ارمنستان بزرگ شامل ۵ ایالت بود.اولین آنها کشور کنونی ارمنستان دومین آن استان آذربایجان غربی ایران و سه ایالت آنها در ترکیه امروزی (از وان تا ارزروم) بوده که یا نسلکشی[نیازمند منبع] شدند ویا به کشورهای لبنان و سوریه مهاجرت کردند.[نیازمند منبع]

سرانجام ارمنستان در شهریور ۱۳۷۰ از اتحاد جماهیر شوروی استقلال یافت.


ارمنستان روابط گرمی با ایران دارد. بسته بودن مرزهای این کشور با جمهوری آذربایجان و ترکیه و بیطرفی ایران در جنگ قره باغ از دلایل توسعه روابط دو کشور است.

اقتصاد

اراضی حاصلخیز و قابل کشت آن،محدود است.اما در نواحی کوهستانی، پرورش گاو ،گوسفند وبز ، بسیار رایج است.صنایع مهم این کشور، ساخت ماشین آلات، منسوجات و صنایع شیمیایی میباشند.
صادرات این کشور الماس ، مواد معدنی ، مواد غذایی و انرژی بوده و واردات آن گاز طبیعی ، نفت ، دخانیات ، می باشد.بخش صنعتی متنوع است و شامل صنایع شیمیایی ، فلزی ، نساجی ، ابزارهای دقیق و فرآوری غذایی است.
پروژه های بزرگ نیروی هیدروالکتریک و آب برای کشاورزی را تأمین میکنند. اقداماتی برای ایجاد اقتصاد بازار انجام شده، ولی محاصره مؤثر آذریها اقتصاد را ویران کرده است.

این بدان جهت است که مسیرهای اصلی راه آهن از روسیه به مقصد ارمنستان از آذربایجان می گذرد و بر طبق جنگ میان دو کشور بر سر منطقه قره باغ ، امکان عبور آزادانه به ارمنستان دچار مشکل شده است . و از طرف دیگر ، به دلیل وابستگی شدید به اقتصاد روسیه ، عدم امکان برقرار ارتباط آزادانه با روسیه برای این کشور بسیار مشکل زا بوده است . هم چنین نفت و گاز نیز از طریق آذربایجان به این کشور ارسال می شده است که آن نیز به همین سرنوشت دچار شده است .
البته مناسبات کاملا نزدیکی میان ایران و ارمنستان برقرار است و این دامنه بسیاری از داد و ستدهای اقتصادی را دربر می گیرد .

تاریخ معاصر

خرابه های کلیسائی در قرنی که قدمت ان 897 میلادی است



روسیه ، ارمنستان شرقی را بین 1813 و 1828 به دست آورد. ارمنستان غربی تحت حکومت عثمانیها مورد آزار قرار گرفت و در 1896 و دوباره در 1915 دستخوش قتل عام در مقیاسی بزرگ شد.
طی جنگ جهانی اول ترکیه نزدیک به 000/000/2 ارمنی را که مظنون به طرفداری از روسیه بودند به سوریه و بین النهرین تبعید کرد. بازماندگان این واقعه در اروپا و ایالات متحد امریکا پراکنده شدند. به دنبال از هم پاشی روسیه تزاری، ارمنستانی مستقل به مدت کوتاهی (1918 تا 1922) ظهور کرد، ولی بر سر مالکیت زمین با تمامی همسایگانش با جنگ روبرو شد.
در 1922 ارمنستان به بخشی از جمهوری ماوراء قفقاز شوروی و در 1936 به صورت جمهوری مجزایی در اتحاد جماهیر شوروی تبدیل گشت. پس از کودتای نا موفق کمونیستها در مسکو (سپتامبر 1991) ارمنستان اعلام استقلال کرد و در زمان انحلال شوروی (دسامبر 1991) از سوی جامعه بین المللی به رسمیت شناخته شد.
از 1990 نیروهای آذری و ارمنی بر سر حاکمیت قره باغ علیا درگیر کشمکش خشونت باری بوده اند. این سرزمین که اکثریت جمعیت آن را ارمنیان مسیحی ارتودوکس تشکیل میدهند در میان جمهوری آذربایجان قرار دارد و بصورت منطقه ای خود مختار در نظر گرفته شده بود . اما در اواخر حکومت شوروی سابق ، یعنی از سال 1990 ، ارمنیان این منطقه به دلائل مختلف سیاسی و اجتماعی ، تلاش کردند تا بصورت منطقه ای مستقل و یا متحد با ازمنستان درآیند . این حرکت ها ، پایه جنگی میان ارمنستان و آذربایجان شد و بعد از پایان درگیری ها ، هنوز کشمکش و مناقشه سیاسی و اجتماعی باقی مانده است .

تاریخ ارمنستان

پرچم ارمنستان از سه رنگ قرمز و آبی و نارنجی تشکیل شده. قرمز نشانگر سختی‌هایی است که ارامنه در طول تاریخ متحمل آن شده‌اند...

 آبی نشان‌دهنده‌ی طالب صلح بودن آنان است و نارنجی نیز نشان از استعدادی است که مردم ارمنستان برای وفق دادن خود با محیط سخت زندگی از خود نشان داده‌اند. ارمنستان با آذربایجانٰ، ایران، جمهوری قره‌باغ، گرجستان و ترکیه همسایه است و به غیر از ایران ارتباط چندان جالب و دوستانه‌ای با همسایگانش ندارد. بزرگترین شهر و پایتخت ارمنستان ایروان نام دارد. سیستم اداره‌ی کشور جمهوری است و قانون اساسی در سال ٢٠٠٥ در این کشور به رفراندم گذاشته شد.
مانند تمام كشورهای باستانی، ارمنستان نیز تاریخچه‌ی تیره و تاری دارد. طبق افسانه‌ها و روایات انجیل، ارامنه از نسل هایك، یكی از نواده‌های نوح پیامبر هستند كه هنوز هم آثار كشتی او در كوه آرارات پس از آن طوفان معروف به جا مانده. برای شناخت ارامنه، باید نقبی تاریخی به هایاستان، یعنی سرزمین قبیله هایك بزنیم. اولین كسانی كه موفق به شناسایی و کشف ارامنه شدند- البته فکر نکنید آن‌ها گم شده بودند یا چنین چیزهایی- آلمانی‌ها بودند. آن‌ها در قرن ششم قبل از میلاد ارامنه را در قبیله‌ای در ناحیه لاك وان دیدند. 
در قرن اول پیش از میلاد، ارمنستان توانست با حكمرانی تبگرانِس دوم، دست به کشورگشایی بزند و حدود مرزی خود را گسترش دهد. ارمنستان شرقی در دوره‌ای از تاریخ خود جزو امپراطوری ساسانی و طبعاً ایران محسوب می‌شد. در همین حال بخش غربی ارمنستان تحت حاکمیت امپراطوری روم بود. اما وضع در بخش‌های مرکزی جور دیگری بود. در سال ٦٤٥ قدرت سیاسی و نظامی ِ منطقه در دست مسلمانان بود فلذا ارمنی‌ها که مسیحی بودند مجبور شدند تغییر دین بدهند. چون خلفای مقیم بغداد در این زمینه بی‌رحمانه عمل می‌کردند و مالیات‌های بسیار سنگینی برای کسانی که حاضر به تغییر دین نبودند بسته می‌شد. برای همین خیلی از ارامنه به امپراطوری تحت حاکمیت روم گریختند و درحقیقت اگر دنبال کلمه‌ای امروزی باشیم باید بگوییم پناهنده شدند. قرن نهم میلادی شرایط زندگی برای مسیحیان آسان‌تر شده بود و سرانجام خلیفه‌ی مسلمانان حکومت شاه آشوت اول را به رسمیت شناخت. البته تاریخ به ما می‌گوید که ارامنه هنوز با روزهای خوش فاصله داشتند چون این منطقه تحت هجوم و تاخت و تاز سلجوقیان، مغول‌ها و اقوام دیگر بود که همین موجب گسستگی مابین ارامنه و جدا افتادنشان از هم می‌شد.
در سال ١٨٩٦ ارامنه‌ی مقیم اتمان در ترکیه سعی کردند تا دستمزد خود را افزایش دهند. این با مخالفت سلطان عبدالحمید حاکم عثمانی مواجه شد و در حکمی دیوانه‌وار دستور قتل عام ارامنه را صادر کرد. البته کشتار به همان سال ختم نشد. بین سال‌های ١٩١٥ تا ١٩٢٢ یک میلیون و پانصد هزار نفر ارمنی کشته شدند. ارامنه هنوز که هنوز است این نسل‌کشی بزرگ را –به حق – محکوم می‌کنند و همچنین این عمل ترک‌ها را نژادپرستانه تلقی می‌کنند که البته همواره از سوی ‎‌ ترک‌ها رد شده. نخستین جرقه‌های استقلال ارامنه در سال ١٩١٨ زده شد. بعد از انقلاب نوامبر سال ١٩١٧ روسیه، نیروهای ارتش روسیه به سمت اوتُمان تركیه رهسپار شدند. بلافاصله قحطی و گرسنگی حكم فرما شد و در سال ١٩١٨، آنفولانزا و جنگ، تركیه، آدربایجان و گرجستان را فرا گرفت. در سال ١٩١٨، تاخت و تاز و یورش علیه تركیه پایان یافت و حدود مرزهای جغرافیایی تركیه توسط ویلسون، رئیس جمهور ایالات متحده مشخص شد. در این بین، تركیه توانست وحدت و یكپارچگی خود را تحت حكومت مصطفی كمال (كه بعدها به كمال آتا تورك مشهور شد)، به دست بیاورد و مناطقی از قفقاز را تصاحب نماید. كم كم ویلسون نیز با كمبود سرباز و عدم حمایت‌های بین المللی مواجه شد و آتاتورك نیز صلح لنین را پذیرفت و حاضر شد نیمی از جمعیت جدید ارامنه را در قبال صلح، مبادله كند. 
٢١ سپتامبر سال ۱۹۹۱ روزی بود که استقلال ارمنستان به همه‌پرسی گذاشته شد و با ۹۹ درصد آرای مردم به تصویب رسید. این روز، روز استقلال نامیده می‌شود - یکی از تعطیلات رسمی سالانه در ارمنستان است- جشن ملی است و هر ساله باشکوه‌تر از سال قبل در میدان بزرگ و اصلی شهر ایروان(هراپاراگ) بزرگداشت می‌گردد.

جغرافیای کشور یمن
در غرب، ارتفاعات یمن در پشت جلگة ساحلی باریکی واقع است. در جنوب، فلات خشکی - ‏با ارتفاع 3200 متر -‏ از جلگة ساحلی تا درون صحرای عربستان وسعت دارد. صحرای عربستان بیشتر شمال و شرق کشور را پوشانده است.  رودهای مهم : بنا ( تقریباً تنها رود غیرفصلی مهم ).  بلندترین نقطه : قلة جبل حَضَر، 3760 متر.  آب و هوا : بیشتر ارتفاعات شمال و غرب آب و هوای معتدلی دارند. باقی کشور خشک و داغ است؛ هرچند مناطق کوهستانی در زمستان خنک‏تر است. 
شهرهای مهم: عدن, تعز, حدیده, مکلا 
مساحت: 527.970 کیلومتر مربع 
خط ساحلی: 1.906کیلومتر 
مختصات جغرافیایی: 15 درجه شمالی و 48 درجه شرقی

حکومت
در آوریل 1993، اولین انتخابات با رأی تمامی افراد بالغ برای 301 عضو مجلس نمایندگان جدید یمن متحد برگزار شد. این مجلس جایگزین مجلس انتقالیی گشت که از ادغام شورای مشورتی یمن شمالی سابق با شورای عالی خلق یمن جنوبی سابق تشکیل شده بود. تا زمان برگذاری انتخابات ریاست جمهوری، رئیس جمهور یمن شمالی سابق رئیس جمهور [ یمن متحد ] باقی خواهد ماند. نخست‏وزیر و شورای وزیران را رئیس جمهور انتصاب می‏کند.  احزاب عمدة سیاسی عبارتند از : • کنگرة عمومی خلق، • حزب سوسیالیست یمن، • حزب اتحادگرای یمن ( لیبرال ) • جنبش اصلاح یمن (‌اسلامی). 
عضویت: سازمان ملل متحد، اتحادیة عرب.

تاریخ معاصر
در قرن شانزدهم ترکان عثمانی شمال و غرب این سرزمین را اشغال کردند و تا 1911، زمانی که امام یحیی استقلال یمن ( شمالی ) را به‏دست آورد، اخراج نشدند. در جنوب، بریتانیا عدن را به صورت پایگاهی در مسیر دریایی هند به‏دست آورد ( 1839 ) و به تدریج 20 سلطان‏نشین داخلی را تحت‏الحمایه کرد. در 1959 زمانی که بریتانیا فدراسیونی متشکل از سلطان‏نشینهای فئودال و شهر عدن ایجاد کرد، تنش در این سرزمین افزایش یافت. در 1963 شورشی نظامی بر ضد سلطة بریتانیا آغاز شد. در 1967 پس از خونریزی بسیار -‏ و جنگ داخلی بین دو جنبش آزادیخواه رقیب -‏ استقلال با عنوان یمن جنوبی به‏دست آمد. در 1962 در یمن ( شمالی ) جمهوریخواهان انقلاب کردند، و از 1963 تا 1970 جنگ داخلی خونینی درگرفت که در آن جمهوریخواهان فاتح را پرزیدنت عبدالناصر رئیس جمهور مصر و سلطنت‏طلبان را عربستان سعودی پشتیبانی می‏کرد. یمن جنوبی مارکسیستی با شوروی هم‏پیمان و با یمن شمالی به کرات درگیر شد، هرچند اتحاد نهایی دو یمن هدف هر دو کشور بود. از هم‏پاشی رژیمهای کمونیست در اروپای شرقی و قطع کمک‏های فراوان شوروی ( 1989 تا 1990 ) سقوط اقتصاد ضعیف یمن جنوبی را تسریع کرد، و در مه 1990 دو کشور متحد شدند.

دفاع
کل نیروهای مسلح : 65,000 ( تخمین 1991 )، به‏علاوة به‏علاوة 20,000 شبه‏نظامی. خدمت سربازی : در یمن شمالی سابق 3 سال، در یمن جنوبی سابق 2 سال.

آموزش
میزان باسوادی : 8/38% ( 1990 ). سنین تحصیل اجباری : تحصیل در یمن شمالی سابق اجباری نبود، ولی در یمن جنوبی سابق، فرضاً، از 7 تا 15 سال اجباری بود. تعداد دانشگاه : 2.

اقتصاد
غلات، قهوه و مرکبات در ارتفاعات حاصلخیر و آبیاری شدة شمال و جنوب کشت می‏شود. در جنوب زراعت معیشتی و ماهیگیری اکثریت نیروی کار را مشغول می‏سازد. نفت در حال تبدیل به کالای عمدة صادراتی است، هرچند ذخایر آن در مقایسه با معیارهای خاورمیانه کوچک است. پولی که یمنی‏های شاغل در عربستان سعودی به کشور می‏فرستند منبع درآمد مهمی به‏شمار می‏رود.

یمن (به عربی: الجمهوریة الیمنیة) کشوری عربی است که در جنوب غربی آسیا و در جنوب شبه‌جزیره عربستان و در خاورمیانه واقع شده‌است، و پایتخت آن شهر صنعا است . یمن ۵۲۷٬۹۶۸ کیلومتر مربع وسعت دارد. یمن دارای دو ساحل مهم است، ساحلى غربی در کرانهٔ دریای سرخ و ساحلى جنوبی در کرانهٔ دریای عرب، همچنین دارای چند جزیره‌است که مهم‌ترین آنها: جزیره سقره در دریای عرب و جزیره حنیش در دریای سرخ است. یمن تا قبل از سال ۱۹۹۰ میلادی دو کشور متجاور بوده به نام‌های: جمهوری عربی یمن (یمن شمالی) و جمهوری دمکراتیک یمن (یمن جنوبی). در سال ۱۹۹۰ طی پیمانی این دو کشور با هم متحد شدند و جمهوری یمن بوجود آمد.

أما در سال ۱۹۹۴ جنگ خونینی بین دو طرف رخ داد، که سرانجام شمالیها بر جنوبیها چیره شدند و اتحاد پابرجا مان

تاریخ

یمن کشوری است در همسایگی عربستان که از زمان‌های قدیم موقعیت خاص داشته‌است. یمن از قدیم ناحیه‌ای آباد و خرم و با نعمت بسیار و دارای جنگل‌ها در نقاط کوهستانی و در نقاط دیگر نخلستان‌ها و باغ‌ها میوه گوناگون می‌باشد. داستان سد تاریخی اش که بنام سد مأرب مشهور است در کتب تاریخ ذکر شده‌است. در آن دوران کشور یمن «یمن السعید» (یمن خوشبخت) نامیده می‌شده‌است. در دوران باستان منطقه یمن قلمرو حکومت‌هایی همچون:

با چیرگی ایران بر جنوب عربستان در سال ۵۹۸-۵۹۷ میلادی یمن نیز به‌وسیله شاهنشاهان ساسانی به تصرف ایران در آمد و تا ظهور اسلام تابع حکومت ایران بود. شَهرَب (ساتراپ) ساسانیان در کل منطقه جنوب عربستان ، باذان بود.

تا ظهور دین اسلام پس از مدتی اسلام در این سرزمین نفوذ یافت که عبدالله بن اسحاق بن ابراهیم یکی از حاکمان یمن در این دوران است .

همچنین در سال ۱۷۵۰ میلادی جزو قلمرو دولت عثمانی در آمد و با سقوط امپراتوری عثمانی ، در سال ۱۹۳۴ میلادی با انعقاد قراردادی با انگلستان به استقلال رسید.

سابقاً حکومت یمن در دست امیری بود که او را امام یمن می‌خواندند و او شخصاً کشور را اداره می‌کرد ولی از سال ۱۹۶۲ میلادی برابر ۱۳۴۱ شمسی به جمهوری تبدیل شد.

فرهنگ

مردم یمن به حسب استعداد آب و خاکشان از تمام اقوام عرب پیشرفته تر بوده‌اند. پس از اقامت ایرانیان در یمن قبل و بعد از اسلام مردانی بزرگی در علم و ادب از این ناحیه پرخاستند.

اقتصاد

فراورده‌های عمده آن قهوه، دام، چوب‌های جنگلی، جو و گندم است.

یمن کشوری است در همسایگی عربستان که از زمان های قدیم موقعیت خاص داشته است. یمن از قدیم ناحیه ای آباد و خرم و با نعمت بسیار و دارای جنگل ها در نقاط کوهستانی و در نقاط دیگر نخلستان ها و باغ ها میوه گوناگون می باشد.

مردم یمن به حسب استعداد آب و خاکشان از تمام اقوام عرب پیشرفته تر بوده اند.
یمن بوسیله شاهان ساسانی بتصرف ایران در آمد و تا ظهور اسلام تابع حکومت ایران بود، تا ظهور دین اسلام پس از مدتی اسلام در این سرزمین نفوذ یافت که عبدالله بن اسحاق بن ابراهیم یکی از حاکمان یمن در این دوران است.
همچنین در سال 1750 میلادی جزو قلمرو دولت عثمانی در آمد و با سقوط امپراطوری عثمانی، در سال 1934 میلادی با انعقاد قراردادی با انگلستان به استقلال رسید.

پس از اقامت ایرانیان در یمن قبل و بعد از اسلام مردانی بزرگی در علم و ادب از این ناحیه پرخاستند.
یمن 1950 کیلومتر مربع وسعت دارد و سابقاً حکومت یمن در دست امیری بود که او را امام یمن می خواندند و او شخصاً کشور را اداره می کرد ولی از سال 1962 میلادی برابر 1341 شمسی به جمهوری تبدیل شد.

تا قبل از جنگ داخلی ۱۹۹۰-۱۹۷۵ لبنان کشوری متمول در منطقه و پایتخت بانکداری جهان عرب محسوب می‌شد و تعداد زیادی توریست را جذب خود می‌کرد تا حدی که بیروت را به عنوان پاریس خاورمیانه می‌شناختند و همچنین به دلیل قدرت مالی بسیار لبنان را به عنوان سوئیس خاورمیانه می‌شناختند. بلافاصله بعد از پایان جنگ تلاشهای بسیاری صورت گرفت تا اقتصاد را بهبود بخشند و زیر ساختهای کور را از نو بسازند که نتایج مثبت آن در سالهای اخیر آشکار شده‌است. تا قبل از ابتدای سال ۲۰۰۶، کشور به ثبات و بازسازی لبنان به پایان رسید و تعداد بسیاری توریست به گردشگاههای لبنان سرازیر شدند. اما با شروع جنگ اسرائیل لبنان در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۶ تعداد بسیاری نظامی و غیر نظامی صدمه دیدند و خسارات بسیاری به زیر ساختهای کشور وارد شد وجعیت گسترده‌ای بر خانمان شدند. از سپتامبر ۲۰۰۶ دولت لبنان برنامه رسیدگی به اموال مخروبه بیروت، طیر و دیگر دهات واقع در جنوب لبنان را شروع کرده‌است.

تقسیمات کشوری
از آنجا که مردم لبنان در ۵۰ سال گذشته به شهرنشینی روی آورده‌اند، بیشتر جمعیت این کشور در شهر‌ها یه ویژه در پایتخت آن بیروت و اطراف این شهر سکنی گزیده‌اند. بیش از نیمی از لبنانی‌ها در اینجا زندگی و تعداد بیشتری نیز در آنجا کار می‌کنند.

جغرافیا
لبنان سرزمینی بلند و کوهستانی است که در کرانه شرقی دریای مدیترانه قرار دارد. کرانه‌های لبنان ۲۵۵ کیلومتر درازا دارد. رودخانه‌های مهم لبنان عبارت‌اند از: عاصی (ألعاصی) و لیطانی (أللیطانی) در دره سهل‌البقاع، و کلب (ألکلب). رشته‌کوه‌های لبنان عبارت‌اند از: رشته‌کوه‌های لبنان شرقی و رشته‌کوه‌های لبنان غربی که میان این دو رشته کوه، دره سهل‌البقاع قرار گرفته‌است.

لبنان به عنوان یک کشور خاورمیانه‌ای از غرب با دریای مدیترانه حدود ۲۲۵ مرز ساحلی دارد و از شمال و شرق با سوریه و از جنوب با اسرائیل هم مرز است. مرز لبنان با سوریه ۳۷۵ کیلومتر است در حالیکه مرز لبنان با اسرائیل تنها ۷۹ کیلومتر است. سازمان ملل مرز لبنان با اسرائیل را تأیید کرده‌است (خط آبی لبنان را ببینید) اگر چه منطقه‌ای کوچک با نام مزارع شبا واقع در ارتفاعات گلان را که اسرائیل به اشغال خود در آورده‌است را لبنان از آن خود می‌داند لبنان یکی از کوچک‌ترین کشورهای دنیاست که مساحتی حدود ۱۰۴۵۲ کیلومتر مربع (۴۰۳۵ مایل مربع) دارد. بسیاری از مناطق آن کوهستانی است به جز مناطق ساحلی کم عرض و دره بقا که بخش مهمی از صنعت کشاورزی لبنان را تشکیل می‌دهد.

آب و هوا
سرزمین لبنان آب‌وهوای مدیترانه‌ای دارد، هوای سواحل در زمستان‌ها سرد و بارانی و در تابستان‌ها گرم و شرجی است. در نواحی بلندتر به ویژه کوهستان‌ها، زمستان‌ها با بارش برف همراه است و دمای هوا به زیر صفر می‌رسد. بخش‌های دیگر این کشور، تابستان‌های گرم و خشک دارد.

در مناطق ساحلی زمستانها کلاً سرد و بارانی و تابستانها گرم و مرطوب هستند. در مناطق مرتفع تر در طول زمستان دما به زیر صفر درجه می‌رسد. تابستان‌ها از سوی دیگر گرم و خشک هستند. اگر چه اکثر مناطق لبنان سالانه شاهد بارانهای بسیاری است (در مقایسه با مناطق خشک کنارش) ولی در مناطق خاصی در شمال شرق لبنان به دلیل وجود قله‌های مرتفع کوه‌های غرب که راه ابرهای بارانی به وجود آمده از مدیترانه را سد می‌کنند باران زیادی نمی‌بارد.


تاریخ


بسیاری از بناها مثل این بنا در بیروت همچنان خسارات جنگ داخلی را نشان می‌دهند
نخستین ساکنان شناخته شده لبنان، کنعانی‌ها، مردمی از نژاد سامی پوده‌اند که به احتمال زیاد با یونانیان دادوستد داشته‌اند، و یونانیان آنان را فنیقی می‌نامیده‌اند. فنیقی‌ها قومی دریانورد و بازرگان بودند و قلمرو آنان شامل دولت-شهرهایی مستقل در شرق مدیترانه و مهاجرنشین‌هایی در کرانه‌های مدیترانه بود. کوروش بزرگ، فنیقیه را گشود، و به مدت دو سده، هخامنشیان فرمانروای این منطقه بوده‌اند. پس از آن، اسکندر مقدونی، شهر صور (پایتخت فنیقیه) را فتح نمود.


نقشه کشور لبنان :

دولت‌ها و امپراتوری‌های گوناگونی بر لبنان فرمان رانده‌اند، از جمله شاهنشاهان هخامنشی و ساسانی، یونانیان، امپراتوران روم و بیزانس، خلفای مسلمان، صلیبیان و خلفای عثمانی.

دیدنی‌های طرابلس



بخش قدیمی شهر که بیشتر ساختمان‌هایش مربوط به سده‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی است، پر است از کوچه‌های تنگ و باریک، چارسوق‌های رنگارنگ، حمام، کاروانسرا، مسجد و مدارس قدیمی. با این که بسیاری از ساختمان‌ها به زحمت سر پا مانده‌اند و هنوز می‌توان آثار جنگ داخلی را در این منطقه مشاهده کرد، فضای این محله بسیار زنده و پر جنب‌وجوش است و مخلوطی است از منظره‌ها، صداها و بوهای مختلف.

قلعه‌ی ریموند دو سن‌ژیل
قلعه‌ی عظیم ریموند دو سن‌ژیل که در زبان عربی به آن قلعه‌ی سن‌جیل می‌گویند، بر شهر طرابلس فرمان می‌راند. در سال ١١٠٢ میلادی، وقتی که ریموند دو سن‌ژیل، تپه‌ای را با چشم‌انداز دره، شهر و ساحل تصرف کرد، تصمیم گرفت قلعه‌ای بر آن بسازد.
ساختمان اصلی قلعه در سال ١٢٨٩ میلادی آتش گرفت و در سال‌های بعدی هم آسیب‌های زیادی دید. در سال ١٣٠٧ میلادی، امیر اسندمیر گورکی قلعه را بازسازی کرد و قسمت‌های دیگری هم به آن افزود، تا جایی که از بنای اول، تنها سنگ‌های شالوده‌ی آن باقی ماند.
اولین ورودی بنا، دروازه‌ای عظیم از دوران عثمانی‌هاست که حکاکی‌های روی آن هم مال سلطان سلیمان اول است که او هم یک وقتی به نوبه‌ی خودش دستور بازسازی قلعه را داده بود. بعد از دروازه، خندقی هست که در دوره‌ی جنگ‌های صلیبی روی آن پل ساخته‌اند. داخل قلعه هم با مخلوطی از سبک‌های مختلف ساخته شده که تأثیر دوران‌های تاریخی مختلف قلعه است. با این که کشف سوراخ سنبه‌های قلعه به تنهایی خالی از لطف نیست، اما بد نیست که برای بازدید از آن با یکی از تورهای راهنما همراه شوید تا در مورد تاریخ آن اطلاعات بیشتری به دست بیاورید.
بهترین چشم‌انداز قلعه را می‌توانید از سرچشمه‌ی شرقی رود ابوعلی تماشا کنید؛ البته اگر بتوانید زباله‌های جمع‌شده در فصل زمستان و گل‌آلودی تابستانی آن را ندیده بگیرید.

مدرسه‌ها
از پله‌های بالای قلعه که پایین بیایید، به خیابانی می‌رسید که در سمت چپش، یک خیابان دیگر قرار دارد به اسم ریچارد ریدا. ابتدای اولین کوچه‌ی سمت راست این خیابان، مدرسه‌های المشهد والشمسیات، کنار ورودی مسجد جامع شهر واقع شده‌اند که مربوط به سده‌ی چهاردهم میلادی‌اند. در مقابل ورودی مسجد، دو مدرسه‌ی دیگر به نام‌های الخیره حسن و النوریت مربوط به همین دوران‌اند. مدرسه‌ی النوریت هنوز هم مورد استفاده است.

حمام النوری
مقابل مدرسه‌های الخیریه حسن و النوریت، که باشید، در سمت راست‌تان می‌توانید ورودی حمام متروکه‌ی النوری را ببینید. این حمام عمومی، در سال ١٣٣٣ میلادی ساخته شده و زمانی بزرگ‌ترین حمام شهر بوده است. اگر از صاحب آب‌میوه فروشی کنار حمام بخواهید، به شما اجازه می‌دهد تا داخل ویرانه‌های آن گردش کنید.

مسجد جامع
در قرن دوازدهم میلادی، در جای کنونی مسجد، کلیسایی وقف سنت ماری وجود داشت. وقتی ممالیک در سال ١٢٩٤ میلادی این کلیسای جامع را خراب کردند، به جای آن شروع به ساختن مسجدی کردند. ساخت مسجد تا سال ١٣١٥ میلادی طول کشید. در زبان عربی به این مسجد جامعالکبیر گفته می‌شود و در ورودی شمالی‌اش، نقشه‌ای از ساختمان هفتصد ساله‌ی این مسجد وجود دارد. حیاط بزرگ مسجد از سه طرف با ایوان و از طرف دیگر با محراب گنبددار و طاق‌داری احاطه شده و می‌گویند مناره‌ی مسجد، همان برج ناقوس کلیساست.

مدرسه‌ی قرطاویه
مدرسه‌ی قرطاویه، همسایه‌ی شرقی مسجد جامع، اوائل قرن چهاردهم توسط قرطاویه، امیر مملوک ساخته شد. اگر بخواهید بدانید، باید بگوییم که این مدرسه درست بر روی تعمیدگاه کلیسای سنت ماری ساخته شده. مدرسه‌ی قرطاویه به خاطر ساختمان زیبایش معروف است.

حمام العبد
تنها حمام طرابلس که هنوز هم فعال است، اواخر قرن هفدهم ساخته شده. این حمام متأسفانه مردانه است، اما بد نیست خانم‌هایی که دسته‌جمعی به آن‌جا سفر می‌کنند، برای تجربه‌ی یک حمام طرابلسی، یک روز آن‌جا را رزرو کنند.

خان الصابون
خان الصابون یا خانه‌ی صابون، در قرن شانزدهم به عنوان خوابگاهی برای سربازان ساخته شد. بعد از آن، برای مدتی طولانی متروکه بود تا وقتی که توسط کشاورزان تبدیل شد به جایی برای فروش محصولات کشاورزی. عمده محصول کشاورزان لبنان هم زیتون بود و هر چیزی که بشود از آن تهیه کرد، مثلاً صابون زیتون که چیز خیلی خوبی است.
در قرن هیجدهم، خانه‌ی صابون به خاطر محصول صابون‌اش شهرت زیادی پیدا کرده بود و یک جور مرکز تولید صابون به شمار می‌رفت. این روزها هم دوباره به راه افتاده و در تلاش است تا رونق سابق‌اش را به دست بیاورد.

مسجد و مدرسه‌ی برطاسیه
مسجد و مدرسه‌ی برطاسیه، در سال ١٣١٥ میلادی به دست یکی از پرنس‌های کُرد به نام شرف‌الدین عیسی‌بن‌عمر البرطاسی ساخته شد. مناره‌ی چهارگوش و سنگ‌های سیاه و سفیدی که در تزئین آن به کار رفته، بسیار زیبا هستند و محراب میناکاری شده‌ی آن، از آن جاهایی است که حتماً باید دید و تحسین کرد.

برج السبع
یکی از معدود ساختمان‌های دیدنی در المینا، همین برج السبع است؛ قلعه‌ای کوچک که در انتهای شرقی بندرگاه قرار گرفته و اواخر قرن پانزدهم و به احتمال زیاد به دست امیر مملوک ساخته شده است. ساختمان این بنا با سنگ‌های سیاه و سفید ایوان و ستون‌های رومی افقی‌اش، در معماری مملوک استثنا به حساب می‌آید. طبقه‌ی اول این بنا، سابق بر این اتاقی بود که با حکاکی و نقاشی تزئین‌اش کرده بودند. آثار این تزئینات هنوز هم باقی مانده است.

حمام الجدید
ساختمان حمام الجدید را اسعد پاشا الاعظم، حکمران دمشق در سال ١٧٤٠ میلای به این شهر هدیه داد و هزینه‌ای بابتش دریافت نکرد. حالا این که داد بنّاهای دمشقی آن را بسازند یا حقوق بنّاهای لبنانی را برای ساختنش داد یا اصلاً ساختمان آماده را از دمش برداشت آورد به طرابلس، ما اطلاعی نداریم.
حمام الجدید که بر خلاف اسمش خیلی هم قدیمی است، تا سال ١٩٧٠ میلادی مورد استفاده بود و یکی از تر و تمیزترین و در عین حال بزرگ‌ترین حمام‌های شهر به حساب می‌آمد.

تاریخچه

شهر کویت در ۱۰۲۲ قمری توسط فردی به نام صباح بنیاد شده. صباح نیای شیخ‌های کنونی کویت است. بازرگانی کویت در قدیم بیشتر بدست ایرانیان بویژه مردم فارس و خوزستان انجام می‌شد . در آغاز رشد شهر ، چند صد خانوار بهبهانی نیز از هر صنف در این بندر ساکن شدند.

اطلاعات جغرافیایی

موقعیت جغرافیایی: ۲۹ ۳۰ شمالی و ۴۵ ۴۵ شرقی

مساحت: ۱۷،۸۱۸ کیلومتر مربع

خط ساحلی: ۴۶۲ کیلومتر

ارتفاع: کمینه - ۰ متر (همسطح با خلیج فارس) | بیشینه - ۳۰۶ متر (منطقه‌ای صحرایی).

منابع طبیعی: نفت ، ماهی و میگو ، گاز طبیعی.

آّب و هوا: تابستان بسیار گرم و زمستان نسبتاً سرد، اختلاف بسیار زیاد درجه حرارت شب و روز.

اطلاعات جمعیتی

جمعیت: ۳٬۳۹۹٬۶۳۷ (غیر کویتی)

ضریب افزایش جمعیت: ۳٫۳۶٪

جنس: ۱٫۵۲ مرد به ازای هر یک زن.

ملیت: ۴۵٪ کویتی ، ۳۵٪ دیگر عربها ، ۹٪ جنوب آسیایی ، ۴٪ ایرانی و ۷ درصد از دیگر ملیتها.

مذهب: ۸۵٪ مسلمان (۷۰٪ سنی و ۳۰٪ شیعی)، ۱۵٪ دیگر ادیان (مسیحی، هندو، پارسی و...)
برج آزادی در کویت

زبان: ۱- عربی (زبان رسمی) ۲- انگلیسی(زبان بازرگانی)

- دره گل زرد

این منطقه ییلاقی در شمال مبارك‌آباد و جنوب قله 3750 متری "گل زرد" است. دره گل زرد دره‌ای شمالی - جنوبی است كه ابتدای آن تنگ و اندكی سنگلاخی است كه در انتها بازتر شده و به زیرشیبهای تند قله می‌رسد. سرچشمه انتهای دره زیر شیبهای گل زرد، از زیباترین و مهمترین نقاط دیدنی این منطقه است. برای رسیدن به این نقطه 2 ساعت پیاده‌روی از روستای مبارك‌آباد كافی است.

- آبشار ملك بهمن

این آبشار بزرگ در بالای ده "شونادشت" در جاده هراز - شونادشت قرار دارد. در كنار این آبشار، قلعه بزرگ ملك بهمن مربوط به دوران ساسانی واقع است كه مجموعه آثار تاریخی و طبیعی را برای یك روز طبیعت‌گردی به وجود آورده است. باغهای موجود در مسیر دسترسی به آبشار نیز در فروردین ماه جلوه خاصی دارند. برای رسیدن به این آبشار از روستای شونادشت تنها 30 دقیقه زمان لازم است.

- آبگرم لاریجان

آبگرم "لاریجان" در حاشیه شمالی دره رودخانه هراز در جنوب قله دماوند قرار دارد. با اینكه دماوند، مهمترین كوه ایران، در این منطقه قرار دارد، اما سالانه هزاران طبیعت‌گرد برای استفاده از آب‌گرم لاریجان و دامنه‌های سرسبز البرز مركزی به این منطقه سفر می‌كنند.

- منظریه

"دره منظریه" یكی دیگر از مناطق ییلاقی منطقه پلور در جاده هراز است. این دره منطقه‌ای مسطح و هموار است كه بیشتر طبیعت‌گردان برای رسیدن به دشت لار و غار گل زرد از آن استفاده می‌كنند. دره منظریه تا دامنه‌های جنوبی تیزكوه و دشت "امام پهنك" پیش می‌رود. دریاچه منظریه، قله دماوند، غار گل زرد و آبشار گل زرد از مهمترین نقاط دیدنی این منطقه است كه دارای پوشش گیاهی متنوع و درخت‌های بسیار است.

- استله سر

دره استله سر كه رودخانه آن موسوم به تلخ رود است در شرق دماوند و منتهی‌الیه دره یخار قرار دارد. دره استله با آبی گل‌آلود، حاصل از ذوب یخچال یخار دماوند،دره‌ای با شیبهای تند و مراتع وسیع است. چشمه آب معدنی "استله"،‌ قله "منار"، دره "یخار" و جبهه شرقی قله دماوند از مهمترین نقاط دیدنی دره تلخ رود است.

- آبگرم بایجان

آبگرم "بایجان" در 11 كیلومتری شمال بخش "گزنك" در جاده هراز است. این آبگرم از متعدد آبگرمهای البرز مركزی است كه سالانه میزبان بسیاری از طبیعت‌گردان ایرانی و خارجی است. برای رسیدن به آبگرم بایجان برخلاف دیگر جاذبه‌های این منطقه نیاز به پیاده‌روی نیست و با خودروی شخصی می‌توان تا حاشیه آبگرم رفت.

- آبگرم اسك

این آبگرم در 13 كیلومتری پلور در جاده هراز و عمق دره رودخانه آن قرار دارد. آبگرم، غار "اسك" و برفچال فصلی از زیباترین مناطق طبیعی این منطقه است. دره هراز آب اسك دارای پدیده دیگری به نام كافركولی است كه یكی از نادرترین پدیده‌های كوهستانی در جهان است. برای رسیدن به این منطقه كه از مراتع وسیعی می‌گذرد، نیاز به پیاده‌روی نیست و می‌توان با خودرو تا كنار آبگرم رفت.

 2.جاده چالوس (هزار چم)

جنگل های انبوه، باغ های پر از میوه، رودخانه های گاه خروشان، آبشارها، چشمه سارها، تپه های باستانی، نمادهای زیبا، کوه های بلند و آب و هوای دلپذیر همه در جاده چالوس جمع آمده اند تا آن را به یکی از چند جاده بسیار زیبای جهان تبدیل کنند؛ جاده ای که برخی آن را اولین و برخی دیگر تا چهارمین جاده زیبای دنیا نام داده اند، حداقل مسلم است که یکی از چهار جاده زیبای جهان به شمار می رود. این جاده شهر کرج در استان تهران را به چالوس در کرانه دریای خزر وصل می کند و به شکل اتومبیل رو امروزی بیش از 80 سال قدمت دارد.


وجود رودخانه کرج به موازات جاده کرج چـالوس، سد کرج و روستای کوچک و زیبای واریان که همچون جزیره‌ای کوچک در آنسوی آب سدکرج می‌باشد زیبایی‌های این جاده را دو چندان کرده است. جاده‌ای با قدمت بیش از نیم قرن که همچون گوهری درخشان بر تارک زیبایی‌های طبیعت این منطقه می‌درخشد، جاده‌ای در سلسله جبال البرز با پیچ و خم‌های متعدد در دل کوه و زیبایی‌های بکر طبیعی تا سفری خیال انگیز را برای مسافران خود رقم زند.

جاده کرج - چالوس در هر فصل به رنگی درمی‌آید و گاه تضاد رنگ‌ها همزمان با هم منظره‌های باشکوه، منحصر به فرد و چشم نوازی پدید می‌آورد. سال 1312 جاده کرج - چالوس مورد بهره برداری قرار گرفت تا مسیر تهران به ساحل دریاچه خزر هموار و کوتاه شود.

از این زمان به بعد بود که انواع رستوران‌ها و واحدهای اقامتی و پذیرایی در کنار این جاده شکل گرفت و ساخت سد امیر کبیر کرج در سال 1340 نیز به جاذبه ها و زیبایی‌های این جاده افزود و در اندک زمانی این جاده به یکی از تفریحگاه‌های مهم گردشگری کشور تبدیل شد.

مسافران بسیاری از سراسر کشور به ویژه در فصل بهار و تابستان به این خطه می آیند تا دمی در کنار رودخانه خروشان کرج و سایه سار درختان بیاسایند و علاوه بر استفاده از طبیعت منحصربه فرد این جاده از محصولات و سوغات روستاییان و ساکنان خونگرم حاشیه این جاده از جمله انواع ترشی خانگی، قره قروت، سیر ترشی، عسل کوهستان، مربای عسل، عسل رس بسته، انواع ماست محلی، سرکه سیب محلی، کره محلی، پنیر گوسفندی، انواع شیره انگور، سبزی های کوهی مانند والک، قارچ و گلپر خشک و ترشی نیز بهره ببرند.

زیبایی و خاطره انگیز بودن جاده کرج - چالوس تنها به طبیعت شگفت انگیز و سوغات آن محدود نمی‌شود و دارای تپه‌های باستانی و روستاهای تاریخی است که گاه قدمت آن به هزاران سال پیش برمی گردد.

 3. گردنه حیران

گردنه حیران در مسیر راه ارتباطی آستارا - اردبیل قرار گرفته ‌است. این گردنه که آخرین منطقه حفاظتی استان اردبیل می‌باشد، از یک طرف مشرف به کوه‌هایی است که پوشیده از جنگل‌های انبوه‌ است و از سویی مشرف به دره‌ای نه چندان عمیق که از میان آن رود آستارا، آقچای عبور می‌کند این رود تعیین کننده مرز استان گیلان ایران و کشور آذربایجان است.

این گردنه در بیشتر زمانها در زیر پوششی از مه قرار دارد و از نظر طبیعی دره‌ها و کوهپایه‌های آن، پوشیده از گل‌ها و گیاهان جنگلی و مرتعی هستند. با این وجود این گردنه چندان مرتفع نیست و ارتفاع بلندترین نقطهٔ آن از سطح آبهای آزاد تنها حدود ۱۵۰۰ متر است؛ در واقع علت اصلی مه تقریباً دائمی گردنهٔ حیران رطوبت دریای خزر است، نه ارتفاع زیاد این گردنه. گردنه حیران از این نظر نیز اهمیت دارد که یکی از روستاهای تاریخی و ییلاق بزرگترین خوانین آستارا و قشلاقهای غربی و شمالی این شهرستان در گذشته بوده است.


 4. جاده اسالم به خلخال

جاده اسالم به خلخال یکی از زیباترین جاده های جنگلی ایران میباشد. جاده خلخال که از سه راه اسالم شروع شده و پس از طی 70 کیلومتر به شهرستان خلخال منتهی می شود بنا به دلایلی که در زیر عنوان می شود به جرات می توان گفت که این جاده یکی از زیباترین مکانهای دیدنی نه تنها در ایران بلکه در سراسر دنیا می باشد.

جاده‏ اسالم به خلخال، جاده ایست که دائما در خبرها به علت بارش باران یا برف بسته می شود. این جاده که یکی از قشنگ ترین جاده های جنگلی ایران میباشد یک جاده ی کوهستانی است که بی شباهت به عباس آباد کلار دشت نیست و یا شاید زیباتر از آن.

 5. جاده مشهد

محور مشهد – سبزوار – تهران با 882 کیلومتر طول از پرتردد ترین جاده های کشور است. این محور به علت دو بانده بودن، برخورداری از علائم مناسب و تردد سالانه میلیون ها زائر به عنوان الگوی مناسب جاده ای کشور معرفی شده است. جاده ۴۴، جادهٔ بسیار مهمی در ایران است. بسیاری از مردم از طریق این جاده از تهران به مشهد می‌روند. تقریبا تمام این جاده به صورت بزرگراه است. بخشی از این جاده که از محدودهٔ شهر نیشابور می گذرد، بزرگراه امام رضا یا کمربندی نیشابور نام دارد.

6. جاده شهداد نهبندان

با بهره‌برداری از جاده شهداد به نهبندان كه از آن می‌توان به عنوان زیباترین جاده كویری جهان یاد كرد که روز به روز بر شمار گردشگرانی كه برای دیدن كویر زیبای شهداد، گام در این مسیر می‌گذارند، افزوده می‌شود. جاده شهداد به نهبندان از محل‌هایی عبور می‌كند كه تا پیش از این رفتن به آنجا آرزوی هر دوستدار طبیعت بود.

گذر جاده از میان بزرگترین عارضه‌های كلوخی جهان معروف به "كلوت‌های شهداد" كه سیاحان از آن به عنوان قصرهای "جن و پری" نام برده‌اند از ویژگیهای منحصر به فرد این جاده است. از سوی دیگر برآمدن خورشید از شرق و تابیدن آفتاب بر شن‌های طلایی كویر و تماشای غروب بی‌آنكه مانعی از چشمانت حتی ثانیه‌ای از پشت كوه رفتن خورشید را بگیرد و نشستن ستاره‌هایی كه همه زمان‌ها برای شمردن آنها كم است بر آسمان كویر جاذبه‌هایی است كه هر فردی را به كویر می‌خواند.

 7. جاده ساحلی چابهار، بریس

جاده ساحلی چابهار-بریس تنها یک جاده کنار دریا نیست بلکه راهی برای پیوند دریا و چند جاذبه ی طبیعی دیگر است که مختصری به توضیح آنها می پردازم.

- سواحل صخره ای : در ابتدای جاده ساحلی چابهار - بریس - پسابندر شاهد صخره هایی هستید که بر اثر فرسایش آبی سوراخ هایی از عمق دریا در آنها ایجاد شده است و هنگامی که موج به سمت آنها حرکت می کند آب با شدت از آنها به طرف آسمان فوران می کند.به این پدیده موج افشان می گویند.ارتفاع موج افشان در فصل بادهای موسمی چابهار به 20متر می رسد.

- تالاب لیپار : در فاصله 15 کیلومتری چابهار و در این جاده ساحلی تپه هایی وجود دارند که موقعیت مکانی آنها باعث می شود آب های سرگردان حاصل از بارندگی به دریا نریزد و سبب تشکیل تالابی با وسعت حدود 14Km می شود.نامش تالاب لیپار است که بسیار سرسبز و زیباست.

- کوههای مینیاتوری (مریخی): در فاصله حدود 35Km از ابتدای جاده شروع می شوند و کیلومترها امتداد دارندکه از نظر زیبایی فوق العاده منحصر به فرد هستند.

- درخت انجیر معابد : درختی که قطر آن به چند ده متر! می رسد.دارای تاجی در بالای خود و میوه ای به شکل انجیر می دهد.این درخت چشم هر گردشگری را به خود خیره می کند.

- جنگل حرا : در فاصله ی 120Km چابهار جنگلی وجود دارد که به جنگل حرا معروف است. در هنگام مد دریا تاج این درختان از آب بیرون می ماند طوریکه با قایق می توان در این جنگل به تفریح پرداخت. خارج از فواید بسیار دارویی این جنگل، پرندگان بسیاری نظیر فلامینگو، عقاب، مرغ ماهی خوار و ... در روی این درختان لانه دارند که بسیار زیباست.

- فرش خزه و جلبک، صخره های بسیار مرتفع و عمودی رو به دریای عمان، اسکله های صیادی "رمین" ، "پسابندر" ، "گواتر" را هم اضافه کنید.

اینها تنها مواردی بودند که با نادیده گرفتن زیبایی ساحل بکر و دریای چابهار در جاده ساحلی قابل بیان بودند. در نظر بگیرید که تمام این زیبایی ها به دریایی مشرف باشند که به اقیانوس و آبهای آزاد راه دارد.علاوه بر این به دلیل نقش بادهای موسمی در هیچیک از فصول سال خبری از شرجی بیش از حد و تعفن دریا نیست چراکه : متوسط دمای حداکثر (در خرداد ماه) طی یک دوره ۷ ساله۳۱ درجه سانتی گراد و متوسط دمای حداقل (در دی ماه) ۱۹ درجه سانتی گراد است.

 8. جاده ی زنجان به منجیل

از کیلومتر 15 اتوبان زنجان – قزوین، جاده ای به سمت شمال منشعب میشود 10 دقیقه ی اول جاده سر بالایی است و هوا خیلی سریع خنک میشود اما از آن به بعد، عمدتا" سرازیری داریم ؛ آن هم چه سرازیری! کلی پیچ های بسیار تند که پیچ های جاده چالوس در مقابل آنها، اتوبان محسوب میشود!!! این جاده از سمت زنجان به منجیل برای رانندگی خیلی مناسب است اما در مسیر بالعکس، رس ماشین در سربالائیها کشیده میشود. تعداد زیادی از ماشینهایی که از منجیل به زنجان میرفتند، بخاطر داغ کردن رادیاتور متوقف شده بودند. در مرز استان زنجان و گیلان، نمای دریاچه سد منجیل بسیار زیبا و دیدنی است.

ترکیه حدود ۷۲ میلیون تن (براورد ۱۳۸۷) جمعیت دارد، که حدوداً ۷۵ درصد مردم سنی و ۱۵ تا ۲۵ درصد هم علوی هستند. با اینکه حکومت ترکیه لائیک است ولی بسیاری از مردم هنوز به دین اسلام پایبند هستند و عید فطر و عید قربان در این کشور تعطیل رسمی است. همچنین در ترکیه حدود ۷۵ درصد مردم ترک و ۲۰ درصد نیز کرد هستند که بیشتر در جنوب خاور کشور زندگی می‌کنند اما به تدریج با مهاجرت در نواحی دیگر مخصوصا استانبول و آنکارا جمعیت چشمگیری را تشکیل داده اند.

زبان رسمی ترکیه، ترکی (استانبولی) است که در گذشته با خط عربی (عثمانی) نوشته می‌شد و از زمان تشکیل جمهوری ترکیه توسط آتاترک در سال ۱۳۰۲ هجری خورشیدی (۱۹۲۳) با خط لاتین نوشته می‌شود. ترکیه در میانه دو فرهنگ شرقی و غربی می‌باشد. این کشور از نظر علمی و دانشگاهی در سطح بالایی قرار دارد.

ترکیه با نام امپراتوری عثمانی در چند سده گذشته، بخشهای بزرگی از خاورمیانه و جنوب خاوری اروپا را در دست داشت. تا اینکه پس از جنگ جهانی اول و فروپاشی امپراتوری عثمانی، جمهوری ترکیه به رهبری مصطفی کمال پاشا آتاترک در سال ۱۳۰۲ (۱۹۲۳) تاسیس شد. ترکیه اکنون روابط بسیار خوبی با ایران دارد و در چند سال گذشته سطح روابط اقتصادی و فرهنگی دو کشور چند برابر شده است.
تاریخ
دیوار تروی؛ 1200 سال پیش از میلاد
کتابخانه کلاسوس در افاسوس؛ سال 135 میلادی
پهناوری امپراتوری عثمانی
مسجد ایاصوفیه در استانبول
نوشتار اصلی: تاریخ ترکیه
[ویرایش] دوران باستان

ترکیه کنونی در دوران باستان، تحت حکومت دولتشهرهای متعددی مانند لودیه و ایونیا قرار داشت. تا اینکه در حدود ۵۰۰ سال پیش از میلاد، این دولتها توسط کورش بزرگ هخامنشی منقرض شد و ترکیه زیر سلطه هخامنشیان درآمد. پس از یورش اسکندر در سال ۳۳۳ پ.م. آسیای کوچک (صغیر) به دست سلوکیان افتاد. و پس از اندکی رومیان جای آنها را گرفتند.
[ویرایش] امپراتوری بیزانس (روم شرقی)

بعدها امپراتوری روم به دلیل وسعت زیاد دچار مشکل شد، تا اینکه در سال ۳۹۵ میلادی امپراتور کنستانتین شهر بیزانتیوم (کنستانتین/قسطنطنیه/استانبول/اسلامبول) را پایتخت خود قرار داد؛ این اقدام مقدمه تقسیم روم به دو بخش شرقی و غربی شد. از آن پس روم شرقی یا امپراتوری بیزانس، ترکیه کنونی را در دست گرفت. در سال ۴۶۳ هجری قمری، ترکمانان مسلمان سلجوقی به فرماندهی آلب ارسلان به جنگ با امپراتوری بیزانس شتافتند و در ملازگرد، سپاه امپراتور بیزانس، رومانوس دیوجانوس (Romanus Diogenos) را شکست دادند. بدیت ترتیب نیمه شرقی ترکیه بدست سلجوقیان افتاد و زمینه برای مسلمان شدن مردم آنجا و نفوذ زبان ترکی به آنجا فراهم شد. ولی نیمه غربی ترکیه در دست امپراتوری بیزانس باقی ماند.
امپراتوری عثمانی

پس از آن کوچ قبایل ترکمن مسلمان از شرق ایران به آسیای کوچک آغاز شد و این قبایل به تدریج دولتهای کوچک محلی در آنجا تشکیل دادند. یکی از مشهورترین این قبایل، قبیله "قایی" بود که در نزدیکی آنقره (آنکارا) سکونت داشتند. رهبر این قبیله به نام عثمان در سال ۶۷۸ هجری خورشیدی (۶۹۹قمری/۱۳۰۰میلادی) حکومتی تاسیس کرد که به نام خودش عثمانی خوانده شد. از آن پس تا حدود ۱۵۰ سال بعد حکومت عثمانی بیشتر آناتولی را به تصرف درآورد.

در سالهای نخست سده نهم هجری قمری، بایزید ایلدرم (صاعقه) سلطان عثمانی، از تیمور شکست خورد و اسیر شد. تیمور افراد بسیاری را از ترکیه اسیر کرد تا به مناطق دیگر ببرد، ولی به درخواست خواجه علی صفوی آنان را رها کرد و بدین ترتیب این افراد ناحیه شیعه نشین بزرگی را در کشور عثمانی به وجود آوردند و بسیاری از آنان در زمان شاه اسماعیل یکم صفوی به ایران آمدند و جزئی از قزلباش ها شدند.

در سال ۸۳۲ ه.خ. (۱۴۵۳میلادی)، سلطان محمد فاتح توانست به زندگی هزار ساله امپراتوری بیزانس (روم شرقی) پایان دهد. فتح درخشان او، تسخیر قسطنطنیه (کنستانتین) پایتخت بیزانس بود، که از آن پس استانبول (اسلامبول) نامیده شد. این فتح مبدا قرون جدید در تاریخ اروپا شناخته شده است.

کسی که حکومت عثمانی را به امپراتوری تبدیل کرد، سلطان سلیم یکم ملقب به یاووز (مهیب) بود. وی در اوایل سده نهم هجری قمری به پادشاهی رسید. او در طول پادشاهی ۹ ساله خود شام، مصر، دیاربکر، غرب کردستان، عراق، حجاز (غرب عربستان)، و بخشهایی از بالکان (در جنوب شرق اروپا) را به تصرف درآورد و خود را خلیفه مسلمانان نامید. همچنین او کتابهای بسیاری را از مناطق متصرف شده بدست آورد، که اکنون زینت بخش کتابخانه‌های ترکیه است. سلطان سلیم یکم در سال ۸۹۳ ه.خ. (۹۲۰ق./۱۵۱۴م.) شاه اسماعیل یکم را در جنگ چالدران شکست داد.

اوج قدرت عثمانی در زمان سلطان سلیمان یکم (قانونی/باشکوه) پسر سلطان سلیم رخ داد. او مناطق بیشتری را به تصرف درآورد و حتی به محاصره وین پرداخت. او در یکی از جنگهایش با شاه تهماسب صفوی، تا سلطانیه پیش آمد. پس از او امپراتوری عثمانی رو به انحطاط گذاشت.
[ویرایش] جمهوری ترکیه
آتاترک، بنیانگذار جمهوری ترکیه

امپراتوری عثمانی در جنگ اول جهانی از هم پاشید و مورد تهاجم بریتانیا و متحدانش واقع شد. مصطفی کمال پاشا به دلیل سازماندهی مقاومت ملی علیه دول خارجی قهرمان ملی ترکیه گردید و توانست جمهوری ترکیه را در سال ۱۳۰۲ (۱۹۲۳) بر پایه اصل جدایی دین از سیاست بنا کند و ملقب به آتاترک شد. وی خط لاتین را برای نوشتن زبان ترکی مرسوم کرد و اقدامات بسیاری را برای صنعتی و غربی شدن ترکیه انجام داد و دوره نوینی را در ترکیه به وجود آورد.

بعد از یک دوران تک‌حزبی در سال ۱۳۲۹ (۱۹۵۰) حزب دمکرات از گروه سیاسی مخالف قدرت را بدست گرفت و به تعداد احزاب اضافه شد ولی آزادی سیاسی با دوره‌هایی از کودتاهای نظامیان در سالهای ۱۳۳۹، ۱۳۵۰ و ۱۳۵۹ شکسته شد. در سال ۱۳۵۳ ترکیه با دخالت نظامی خود علیه کودتای یونانیان در قبرس مانع از الحاق قبرس به یونان شد. در سال ۱۳۷۵ باز نیروهای نظامی دولتی را که با برنامه‌های اسلامی روی کار آمده بود، ساقط کرد. از سال ۱۳۶۳ (۱۹۸۴) تاکنون حزب کارگران کردستان و حکومت ترکیه درگیری‌های نظامی بسیاری داشته‌اند که باعث مرگ بیش از ۳۰ هزار تن گردیده است. ترکیه در سال ۱۳۲۵ به عضویت سازمان ملل درآمد و در سال ۱۳۳۱ به ناتو پیوست. ترکیه عضو جنبی جامعه اروپا است و اکنون با اجرای اصلاحاتی سعی در تحکیم و تقویت مردمسالاری و اقتصاد خود را دارد تا بتواند مذاکرات برای عضویت در اتحادیه اروپا را آغاز نماید.
موقعیت جغرافیایی
نمایی از استانبول

ترکیه در جنوب باختر قاره آسیا قرار گرفته‌ است. منطقه جغرافیایی که ترکیه در آن قرار دارد آناتولی و آسیای کوچک (آسیای صغیر) نیز نامیده می‌شود.

ترکیه پیوندگاه دو قاره مهم آسیا و اروپا است. ترکیه در جنوب خاوری اروپا و جنوب باختری آسیا واقع شده‌است و بین ۵/۳۶ و ۴۲ درجه عرض شمالی و ۲۶ و ۴۵ درجه طول شرقی در نیمکره شمالی قرار گرفته‌است. سرزمین ترکیه به صورت مستطیلی قابل تصور است که طول آن از شرق تا غرب ۱۶۶۰ کیلومتر و عرض آن بطور متوسط ۵۵۰ کیلومتر می‌باشد. ترکیه از سه طرف به دریا احاطه شده‌است. از دیدگاه وسعت ترکیه با ۷۸۳٬۵۶۲ کیلومتر مربع سی و پنجمین کشور جهان بشمار می‌آید.

مرزها

ترکیه شش همسایهٔ آسیایی و دو همسایهٔ اروپایی دارد. کشورهای هم مرز ترکیه عبارت‌اند از: در خاور با ایران ۴۹۹ کیلومتر، جمهوری آذربایجان ۹ کیلومتر، ارمنستان ۲۶۸ کیلومتر، و گرجستان ۲۵۲ کیلومتر؛ در جنوب خاور با عراق ۳۵۲ کیلومتر و سوریه ۸۲۲ کیلومتر؛ در شمال باختر با یونان ۲۰۶ کیلومتر و بلغارستان ۲۴۰ کیلومتر.

اقتصاد
منطقه تجاری ماسلاک استانبول
نوشتار اصلی: اقتصاد ترکیه


اقتصاد ترکیه ترکیبی از صنایع بومی و مدرن است که روز به روز بر دامنه اش افزوده می‌شود. تولیدات فراوان کشاورزی ترکیه درسال ۲۰۰۵ رتبه هفتم جهان را بدست آورد و در سال ۲۰۰۶ برای ۱۱٫۲٪ از مردم ترکیه اشتغال ایجاد کرد. بخش خصوصی اقتصاد ترکیه نیز قوی و به سرعت در حال رشد است و نقش مهمی در بانکداری, حمل و نقل و ارتباطات دارد. در سالهای اخیر اقتصاد ترکیه رشد خوبی داشته و رشد ۸٫۹٪ و ۷٫۴٪ را در سالهای ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ بدست آورده‌است.


تاریخچه پرچم
نوشتار اصلی: پرچم ترکیه

طرح اصلی پرچم ترکیه مدرن عبارت است از ماه و ستاره سفید با زمینه سرخ رنگ. این طرح مربوط می‌شود به علایمی که امپراتوری‌های ترکمن سلجوقی و عثمانی به عنوان پرچم استفاده می‌کردند. جمهوری ترکیه این پرچم را به عنوان نشانه دولت نگاه داشت. از آنجا که سلاطین عثمانی در عین حال عنوان خلیفه مسلمین را داشتند، نزد اروپاییان طرح این پرچم به عنوان نماد اسلام شناخته شد.

اکنون شمار بسیاری از کشورهای اسلامی ماه و ستاره را به صور مختلف به پرچم خود افزوده‌اند. نشانه هلال احمر نیز از این تأثیر به کنار نبوده است. صلیب سرخ جهانی در ۱۲۴۱ توسط هنری دونانت بازرگان سوئیسی تأسیس شد و چون نشانه دولت سویس و علامت دین مسیح را بر آن نهادند، هلال احمر به عنوان برابر اسلامی-سنی (و شیر و خورشید سرخ به عنوان برابر اسلامی-شیعی) آن بعد از جنگ جهانی اول بر پا شد.

از جمله کشورهایی که نماد ماه و ستاره را روی پرچم کشورشان دارند، عبارت‌اند از: ازبکستان، الجزایر، پاکستان، ترکمنستان، تونس، جمهوری آذربایجان، سنگاپور، مالزی، موریتانی و ترکیه.

منبع:وکیبدیا

جمعیت عراق حدود ۳۰ میلیون تن (آمار ۱۳۸۶) است. حدود ۷۵ درصد مردم عرب، ۲۰ درصد کرد و ۵ درصد آشوری، ترکمن و سایر اقوام هستند. همچنین حدود ۶۰ درصد مردم عراق شیعه، ۳۸ درصد سنی و ۲ درصد مسیحی و پیروان سایر ادیان هستند. عراق محل زندگی و مرگ ۵ امام شیعه است و شهرهای نجف، کربلا، کاظمین و سامرا زیارتگاه شیعیان جهان است.

عراق دارای تمدن و فرهنگ دیرینه و پرباری است. سومریان، اکدی‌ها و آشوری‌ها نخستین تمدن‌های باستانی عراق را چند هزار سال پیش از میلاد بنیاد نهادند. در دوران پیش از اسلام، عراق کنونی جزئی از ایران بود. پس از اسلام عراق مرکز حکومت درازمدت خلافت عباسی شد. از میانه سده دهم تا پایان سده سیزدهم هجری خورشیدی، عراق تحت حکومت امپراتوری عثمانی قرار داشت. عراق در سال ۱۲۹۸ (۱۹۱۹) از عثمانی جدا شد و به سرپرستی بریتانیا درآمد و در سال ۱۳۱۱ (۱۹۳۲) استقلال یافت.
عراق یکی از کشورهای خاورمیانه است و از شرق با ایران، از شمال با ترکیه، از شمال غرب و غرب با سوریه، از جنوب با عربستان سعودی و از جنوب شرق با کویت همسایه است.
بنادر ام القصر و فاو در همین ناحیه در کنار خلیج فارس قرار دارند. مساحت این کشور 453500 کیلومتر مربع است و قسمت‌های کوهستانی آن در شمال و شمال شرقی و غرب آن گسترده شده.
در کتاب‌های «سرزمین خلافتهای شرقی» و «الموسوعه» چنین آمده است:
بین النهرین به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم می شود که اعراب، قسمت شمالی را جزیره و قسمت جنوبی را عراق نامیده اند. بیشتر این سرزمین را بیابان‌ها یا جلگه‌های حاصلخیز اطراف رودهای دجله و فرات تشکیل داده است.
از حدود 4500 سال پیش اقوام گوناگونی بر این سرزمین حکومت کرده اند و می‌توان گفت کهن‌ترین تمدن جهان در بین النهرین در عراق پدید آمده است.
اسکندر مقدونی در سال 33 قبل از میلاد، این سرزمین را تصرف کرد. عراق در سال 302 میلادی تحت سیطره ساسانیان در آمد و مدتها یکی از ایالات ایران بود.
تیسفون، پایتخت ساسانیان، و شش شهر مهم دیگر که مجموعا مدائن نامیده می‌شوند و نیز کاخ ساسانیان که ایوان کسری نام دارد و امروز جز خرابه ای از آن باقی نیست در عراق امروزی قرار دارند.
پس از ظهور اسلام و آغاز فتوحات، تصرف این سرزمین، اولین فتح بزرگ مسلمانان بود.
امام علی علیه السلام در دوران خلافت خود، پایتخت حکومت اسلامی را از مدینه به کوفه که در عراق است منتقل فرمود. بعدها وقتی خلافت از امویان به عباسیان رسید اوضاع اقتضا کرد که پایتخت جدیدی انتخاب شود. از این جهت، منصور دوانیقی شهر بغداد را در حاشیه رود دجله بنا نهاد.
بعد از مدتی این پایتخت رونق یافت و مرکز خلافت عباسیان شد و از آن پس تاکنون همیشه پایتخت بوده است.
عراق در قرون جدید تحت سلطه عثمانیها قرار داشت تا اینکه جنگ جهانی اول پیش آمد و سلسله عثمانی نابود شد. از آن پس عراق به کشوری مستقل تبدیل شد. در سال 1958 حکومت پادشاهی ملک فیصل از میان رفت و نوع حکومت این کشور جمهوری اعلام شد.
در عراق دو رودخانه بزرگ جریان دارد: دجله به طول 1800 کیلومتر، و فرات به طول 2350کیلومتر.
از دیگر شهرهای مهم آن می توان به کربلا، نجف، موصل، بصره، کرکوک و سلیمانیه اشاره کرد.

دوره معاصر
نوشتار اصلی: پس از اشغال عراق، ۲۰۰۳ - تاکنون


جلال طالبانی، رئیس جمهور عراق

در سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) جنگ ایران و عراق با حمله غافلگیرانه صدام به مرزهای ایران آغاز شد که‌ تا سال ۱۹۸۸ ادامه‌ یافت. در همان دهه عملیات انفال که‌ در مناطق شمالی عراق به‌ اجرا درمی‌آمد به‌ قتل و کشتار بیش از ۱۸۲ هزار از کردها گردید و از جمله‌ آن می‌توان به‌ بمباران شیمیایی شهر حلبچه‌ اشاره‌ نمود.

به‌ دنبال تهاجم ارتش عراق به‌ کویت و جنگ خلیج فارس کشور عراق با تحریم‌های اقتصادی روبرو شد و قسمت شمالی آن منطقه‌ پرواز ممنوع اعلام شد. نهایتا درپی تهاجم نظامی ایالات متحده آمریکا و همپیمانانش در سال ۱۳۸۲ (۲۰۰۳ میلادی)، حکومت صدام حسین سرنگون شد. هم اکنون دولت عراق که برآمده از آرای مردم عراق است، مسئولیت اداره امور عراق را برعهده دارد. رئیس جمهور جلال طالبانی و نخست وزیر نوری مالکی است.

گفتنی است که از زمان اشغال عراق توسط آمریکا و همپیمانانش، بیش از یک میلیون تن عراقی درپی خشونتهای فرقه‌ای، جنگهای داخلی میان عراقی‌ها و گروه‌های خارجی حاظر در عراق از جمله القاعده عراق و حملات اشغال‌گران کشته شده‌اند.

جغرافیا
نقشه ناهمواری عراق

بخش بزرگ عراق صحرا است اما مناطق مابین دو رود دجله و فرات حاصلخیز است. قسمت‌های شمالی کشور به عمدتاً کوهستانی است و بلندترین قله آن حاجی عمران (هممرز با بلندیهای پیرانشهر ایران) با ارتفاع ۳۶۰۰ متر است. عراق مرز ساحلی کوجکی با خلیج فارس دارد. در مجاورت شط العرب که نزد ایرانیان با نام اروندرود شناخته شده‌است، مرداب‌ها قرار داشتند اما بیشتر آنان طی سالهای دهه ۱۳۷۰ خشکانیده شدند. آب و هوای کشور (به جز شمال) عمدتاً صحرایی است با زمستان‌های خنک و گاه سرد و تابستانهای خشک و گرم و آفتابی.

مناطق کوهستانی شمال اغلب از زمستانهای سرد با بارش برف و باران برخوردار است که گاهی موجب طغیان رودخانه‌ها می‌شود. شهر بغداد که پایتخت کشور است در مرکز کشور و در ساحل رود دجله قرار دارد. شهرهای بزرگ دیگر اربیل و موصل در شمال و بصره در جنوب هستند. کشور عراق را گهواره تمدن بشریت دانسته‌اند.

۴/۳ قاره آسیا را کوههای بلند و تپه‌ها تشکیل می‌دهند، بلندترین رشته‌کوه‌های این قاره عبارت اند از هیمالیا، قراقروم، پامیر، تیانشان، هندوکش، قفقاز بزرگ، و التای. همچنین سلسله کوههنسبتاً کمتر در این قاره واقع بوده که مهم‌ترین آنها را رشته‌کوههای تبت، ایران، ارمنستان، و آسیای صغیر تشکیل می‌دهند. قاره آسیا در کنار اروپا می‌باشد. بیشتر جمعیت آسیا را چین وهند تشکیل می‌دهد.فلات های اسیا از غرب به شرق عبارت‌اند از اناتولی ایران تبت و مغولستان ناهمواریهای اسیا 1 فلاتها:شامل فلاتهای بلند با ارتفاع زیاد و فلاتهای کم ارتفاع قدیمی 2 سرزمینهای پهناور و پست جلگه‌ای در شمال و جنوب اسیا 3 سرزمین های دارای کوه‌های اتش فشانی'''

آسیا را سرزمین کوهستان هاو رودخانه های بزرگ می پندارند. کوهستان هایی بلند و سر به فلک کشیده و رودخانه هایی طویل که از کشتزار های حاصل خیز می گذرند. آسیا را سرزمین جنگل های بارانی و شهرهای پرجعمیت می دانند. جنگل های پر باران حاره ای مملو از جانوران ناشناخته و شهر های عظیم پرجمعیت را در آسیا می توان مشاهده کرد. همه ی آنچه گفته شد برای آسیامتصور می گردد. اما شماهم درباره ی آسیا نظر هایی را خواهید داشت.

آسیا سرزمین حداکثرها

آسیاسرزمین بی نهایت ها است. چرا که در بین هفت قاره ی زمین، بزرگ ترین قاره محسوب می شود. در حقیقت سی درصد سطح زمین را آسیا در برمی گیرد. آسیا به انداره ای بزرگ است که در غرب با اروپا و تقریبا در شرق با آمریکای شمالی ملاقات می کند. در شمالی ترین نقطه ی آسیا سرزمین های وسیع یخ زده ی سیبری و در جنوب آن جنگل های نمناک حاره ای مالزی واندونزی قرار دارند. آسیا دارای شهرهایی بزرگ و پرجمعیت مانند بمبئی در هند می باشد. از ده رودخانه ی بزرگ دنیا، هفت رودخانه ی آن در آسیا قرار دارند. رودخانه هایی مانند سند، دجله و فرات، سیجون و جیحون، اُب و لنا و هوانگهو شبکه ی آبی وسیعی را در قاره آسیا بوجود آورده اند.

آسیا بلند ترین نقطه ی جهان به نام اورست در نپال را در خود جای داده است. پست ترین نقطه ی کره ی زمین نیز در آسیا قرار دارد. این نقطه در نزدیکی دریای مرده واقع است. دریای مرده در جنوب غربی آسیا که خاورمیانه نامیده می شود، قرار دارد.

در هر لحظه ای که در نظر بگیریم، مکان هایی در آسیا وجود دارند که بسیار داغ بوده و در برابر آن نقاطی نیز هستند که بسیار سرد می باشند. همچنین در آن واحد سرزمین هایی را می توان مشاهده کرد که کاملاً خشک هستند و در برابر آن نقاطی که بسیار بارانی و مرطوب می باشند.

دریاچه خزر به عنوان بزرگترین دریاچه ی جهان، در این قاره قرار دارد.

آسیا گهواره ی تمدن ها

باستان شناسان نشانه هایی از قدیمی ترین شهرهای شناخته شده را در خاورمیانه به دست آورده اند. قدیمی ترین شهر جهان جریکو  است. جریکو شهری در ساحل غربی رودخانه اردن، بین اسرائیل و اردن  می باشد. قدمت این شهر به هزاره هشتم قبل از میلاد بر می گردد.

اغلب خاورمیانه را گهواره تمدن ها می نامند. در این جا ( سرزمین بین النهرین) بود که انسان برای نخستین بار به صورت گروهی یکجانشین شد و  به رشد دانه ها و کشاورزی پرداخت. این واقعه به بیش از ده هزار پیش برمی گردد. چین و هند نیز از دیگر منزلگاه های نخستین تمدن های بزرگ به شمار می روند.

آسیا مهد ادیان

آیا می دانید که بزرگترین ادیان جهان ابتدا از آسیا برخاستند. خاورمیانه زادگاه ادیان اسلام، مسیحیت و یهودیت می باشد. هند منزلگاه باستانی آئین هندو و مذهب بودا است. هنوز هم این ادیان از سوی میلیون ها نفر در آسیا پیروانی را داراست. گاهی اوقات این دین ها منشاء کشمکش های بزرگ در بین اجتماعات آسیایی می باشند.

دیدنیهای قاره آسیا

 دیدنی های قاره آسیا
قاره كهن و پهناور آسیا در طول تاریخ شاهد تمدن های بزرگ و سلسله های پادشاهی بسیاری بوده است. در هرگوشه از این قاره پهناور می توان شاهد كاخ های باشكوهی بودكه از اغلب آنها ویرانه ای بیش باقی نمانده است. اما هنوز كاخ های باشكوهی كشورهای مختلف آسیا وجود دارند كه از گزند روزگار محفوظ مانده اند. نگاهی كوتاه و تصویری به 10 كاخ باشكوه آسیا.
 

 

تصویر كاخ شناور جال محل در نزدیكی شهر جایپور در ایالت راجستان هند كه مهاراجه های سابق جایپور این كاخ تابستانی را در میان دریاچه مان ساگار بنا كرده بودند. 
 

 

تصویر یكی از دروازه های شهرممنوع ( كاخ امپراتوران چین) در شهر پكن. این كاخ كه در قرن پانزدهم میلادی احداث شد، وسیع ترین كاخ جهان است كه 9999 اتاق وسالن آن در محوطه ای به وسعت 720 هزار متر مربع پراكنده هستند. این كاخ برای مدت 5 قرن اقامتگاه رسمی امپراتوران چین بود.
 

 

كاخ پوتالا ، نماد تبت در قرن هفدهم میلادی توسط دالایی لاما پنجم در شهر لهاسا احداث شد. كاخ پوتالا نشانه گنجینه غنی فرهنگی و معنوی مردم تبت است كه تحت تسلط چینی ها به سر می برند.
 

 

كاخ سلطنتی تایلند با 218 هزار متر مساحت در اواخرقرن هجدهم در شهر بانكوك احداث شد. با اینكه خانواده سلطنتی تایلند دیگر در این كاخ اقامت ندارند اما معبد وات پهرا كائهو و بودای مروارید از باشكوه ترین بناهای این كاخ هستندكه بازدیدكنندگان زیادی دارند.
 

 

كاخ عالی قاپو در اوایل قرن هفدهم به دستور شاه عباس پادشاه صفوی در شهر اصفهان ، پایتخت آن دوره ایران ساخته شد و شاه از این كاخ برای مراسم بارعام رسمی استفاده می كرد.
 

 

تصویر كاخ سلطنتی كامبوج در اواسط قرن هجدهم میلادی در پنوم پن ساخته شد. ساختمان اصلی كاخ به روی عموم بسته است اما بسیاری از معابد كوچك و باغ های آن را مردم می توانند تماشا كنند.
 

 

كاخ سلطنتی ماندلای در اواسط قرن هجدهم میلادی توسط میندون پادشاه برمه ساخته شد.در جنگ جهانی دوم ژاپنی ها این كاخ را بمباران كردند، اما با خاتمه جنگ بار دیگر كاخ ماندالای براساس نقشه های اولیه آن بازسازی شد.

 

كاخ سلطنتی كیونگبوك در قرن پانزدهم میلادی و در دوره سلسله پادشاهان « یی » با الگوبرداری از كاخ امپراتوران چین در شهر سئول ساخته شد. این كاخ نیز مانند سایر بناهای تاریخی شهرسئول در قرن بیستم بازسازی شد.

 

كاخ تاج محل در واقع یك آرامگاه است.این كاخ نمونه بارزی از كاخ های هزار و یك شب بوده و نماد هند محسوب می شود. بنای تاج محل به دستور شاه جهان امپراتور سلسله مغول هندوستان به یاد مسرش ممتاز محل در شهرآگرا احداث شد.

 

تصویر كاخ سلطنتی امپراتوران سلسله نگوین ویتنام در شهر باستانی هوئه